بله
فصلنامه آفرینش - شماره 1 منتشر شد. چگونه شعر بخوانیم؟، درددلی دردمندانه با دردنویسان، نگاهی و گذری به رمان و رمان‌نویسی، کارکرد گفتمانی سکوت، آدم‌های خانه‌ی عنقا و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
شاید این پرسش پیش آید که تمایل و توجه به شعر و داستان در این تنگنای زندگی، کدامین گره از کار فروبسته ما می‌گشاید؟ و در پی آن این پرسش از ذهن بگذرد که فلسفه توجه به ادبیات (به طور عام و ادب فارسی (به شکل خاص) برای چیست و در روزگار اقتدار علم به جستجوی چه می‌گردیم که ادبیات پاسخی درخور برای آن داشته باشد؟
کنکاش این پرسش‌ها، در تاریخ ادبیات فارسی ما را به این نتیجه خواهد رساند که ادبیات فارسی تنها دربرگیرنده مضامین ادیبانه و شاعرانه نیست و حافظه تاریخی- فرهنگی ایران زمین را باید در آن جست.
بسیاری از متفکران سرزمین ما با پناه گرفتن در سایه سار درخت پربار ادبیات - بخصوص شعر موفق به انتقال حجم گسترده‌ای از تفکرات حکمی، عرفانی و فلسفی خود شدند. همین دقیقه ما را ناگزیر می‌کند که برای کشف و استخراج بنیان‌های فکری، فرهنگی، تاریخی، حکمی، فلسفی و عرفانی تمدن ایرانی - اسلامی و گشودن گره‌های کور عاطفی و ملی هویت در ایران، به ادبیات به ویژه آثار برجسته شاعران بزرگ پارسی‌گوی بازگردیم.
از همین رو فصلنامه آفرینش در تلاش است تا ضمن معرفی آثار شاخص شعر و داستان جوان کشور، محلی و محملی برای ارائه نقدهای ادبی راهگشا در عرصه ادبیات امروز ایران باشد.
