کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم

اگر به هنر هفتم و علی‌الخصوص سینمای خاص و جذاب اینگمار برگمان علاقه‌مند هستید، به هیچ عنوان مطالعه‌ی کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم را از دست ندهید. برگمان که به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین کارگردانان تاریخ شناخته می‌شود، در این کتاب ارزشمند، مراحل تولید و ساخت مهم‌ترین آثار سینمایی خود را شرح داده است.

درباره‌ی کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم

اینگمار برگمان (Ingmar Bergman)، تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس و کارگردان مطرح سینما و تئاتر بود. این فیلم‌ساز بزرگ سوئدی، در طول بیش از پنج دهه فعالیت هنری خود، با ساخت آثار ارزشمندی از قبیل «مهر هفتم»، «توت‌فرنگی‌های وحشی»، «پرسونا»، «فریادها و نجواها»، «صحنه‌هایی از یک ازدواج»، «فانی و الکساندر» و بسیاری از عناوین تحسین‌شده‌ی دیگر، به عنوان یکی از مهم‌ترین کارگردانان اروپایی، برای همیشه نام خود را در دنیای سینما ماندگار کرد. تأثیر سینمای برگمان در آثار فیلم‌سازان برجسته‌ای همچون رابرت آلتمن، وودی آلن، فدریکو فلینی، مارتین اسکورسیزی، دیوید لینچ، اریک رومر، استنلی کوبریک و... قابل مشاهده است.

آشنایی با فیلم‌ها و سبک کارگردانی اینگمار برگمان، به دلیل اهمیت بالای او در تاریخ سینما، برای تمام کسانی که به طور جدی به هنر هفتم علاقه دارند امری ضروری به حساب می‌آید. کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم (Images: My Life In Film)، یکی از بهترین منابع ممکن برای آشنا شدن با دیدگاه‌های هنری این کارگردان تکرارنشدنی‌ست. برگمان در این اثر، ایده‌های نو و سرچشمه‌ی الهام‌های خود برای ساخت بسیاری از آثار مشهورش را به طور مفصل توضیح می‌دهد. او در این کتاب هدف خود از ساخت فیلم و نظراتش درمورد برخی از آثار بزرگ خود را بیان کرده است.

مقدمه‌ی خواندنی و جذاب کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم، که توسط وودی آلن به نگارش رسیده است، علاوه بر آن که نقش مهم اینگمار برگمان در سینما و تأثیر او بر فیلم‌‌ساز بزرگی همچون آلن را به خوبی نشان می‌دهد، مخاطب را تا حدودی با شخصیت برگمان و نوع نگاه او به سینما آشنا می‌سازد. برای مثال آلن در این مقدمه به این مسئله اشاره می‌کند که برگمان تا چه حد در ساخت فیلم، ذهنی رها و آزاد داشت. او جسورانه ایده‌های جدید و مبتکرانه‌ی ذهن خود را پرورش می‌داد و اشتیاقش به فیلم‌سازی تا حدی بود که نقدهای منفی و گاهاً غیرمنصفانه، هیچ‌گاه نتوانستند او را سرخورده و یا ناامید کنند.

زبان ساده و لحن صمیمانه و خودمانی اینگمار برگمان در کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم، سبب نزدیکی بیشتر او با مخاطب شده است. او در این کتاب از روابط خود با بسیاری از بازیگرهای فیلم‌هایش حین مراحل تولید فیلم، پرده‌ برمی‌دارد و مسائل جذابی را روایت می‌کند. برگمان در بخش عمده‌ای از کتاب، تجارب گران‌بهای خود که از طریق ساخت حدود 60 فیلم و دهه‌ها فعالیت هنری به دست آمده بود را به اشتراک گذاشته است. از همین رو، مطالعه‌ی این اثر ارزشمند به خواننده در درک بهتر سینمای این کارگردان برجسته‌ی سوئدی کمک شایانی خواهد کرد.

کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم، توسط گلی امامی به زبان فارسی ترجمه شده و به وسیله‌ی نشر چشمه در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به هنر هفتم، علی‌الخصوص کسانی که قصد دارند به طور حرفه‌ای و جدی در سینما فعالیت داشته باشند، از مخاطبین اصلی کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم، به حساب می‌آیند.

در بخشی از کتاب تصویرها: زندگانی من در فیلم می‌خوانیم

امروز که نگاه می‌کنم، آسان است که ببینم در هر چرخشی از وقایع، واکنشی غیرمنطقی نشان می‌دادم. در آن زمان تنها آرزویم این بود که هر چه سریع‌تر فیلم را بسازم تا به جهان نشان بدهم که قادر به انجام آن هستم. فیلم تخم مار مرا وسوسه کرده بود. همه تشویقم می‌کردند و می‌گفتند داستان خوبی است. کار بالا گرفت و حسابی هندوانه زیر بغلم گذاشتند. من هم مدام خودم را قانع می‌کردم که دارم بهترین فیلمم را می‌سازم. هار شده بودم و سر از پا نمی‌شناختم. تمام وجودم به کارم هجوم آورده بود.

همچنان به این توهم آویخته بودم که در حال ساختن شاهکاری هستم، حتی در هنگام تدوین و میکس. و هم‌زمان با کار روی تخم مار، مشغول مذاکره با تئاتر رزیدنس برای به صحنه بردن نمایش خواب بازی استریندبرگ بودم. آن هم قرار بود تولید مفصل و باشکوهی باشد: بیش از چهل نفر از بهترین بازیگران تئاتر در تولیدی بازی می‌کردند که در نهایت سرشار از اشتباهات داوری بود، که کم‌ترین آن در مورد طراحی صحنه رخ داد.

هر روز صبح سر راهم به تئاتر از جلوِ خرابه‌های موزه‌ی جنگ می‌گذشتم. دیدن این منظره‌ مرا به این فکر انداخت که این خرابه با آن گنبدش بهترین صحنه برای خواب بازی خواهد بود، در نتیجه صحنه را بر همین مبنا ساختیم. وقتی وارد تئاتر شدم که نتیجه‌ی نهایی طراحی را ببینم، اولین احساسم این بود، عقب‌گرد کنم، بروم خانه و هرگز باز‌نگردم. پس‌زمینه عظیم بود و بازیگران در مقابل آن به مورچه تبدیل شده بودند. طراحی پس‌زمینه تمام نمایش را بلعید. کاری که می‌توانستیم انجام بدهیم این بود که پرده را کنار بزنیم، خرابه را نشان بدهیم و پرده را ببندیم.