کتاب مهر گردون

کتاب مهر گردون نوشته‌ی نرگس مومنی، ماجرای دختری به نام هوردخت را به تصویر می‌کشد که به دلیل ناتوان شدن پدرش، سعی دارد تا مشکلات سرزمینش را به تنهایی حل کند اما سرنوشت برای او اتفاقات غیرمنتظره و بزرگ‌تری رقم می‌زند.

درباره‌ی مجموعه کتاب های گردونه خورشید:

کتاب‌های این مجموعه دربردارنده‌ی حکایاتى غیرواقعى در بستر ایران باستان هستند؛ حکایاتى از حوادث زندگى، شور دلدادگى و وقایعى خیال‌گونه، که هر زمان شیرین و خواندنى می‌باشند. مجموعه کتاب‌های گردونه خورشید در چند جلد ارائه خواهند شد و با اینکه هر کدام از آن‌ها داستانی مستقل دارند اما ماجرای جلدهای قبلی را هم تکمیل می‌کنند.

کتاب مهر گردون برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان و رمان‌های افسانه‌ای و تخیلی علاقه‌مند هستید، این کتاب را بخوانید.

در بخشی از کتاب مهر گردون می‌خوانیم:

پوششى از ابرهاى اهریمنى، هیچ درخششى از پهنه زرین را به دامنکُه نمى‌تاباند. میانه روز به تاریکى زمانى شده بود که خورشید از پشت بلندترین قله رشته کوه‌هاى دامنکُه به پایین سر مى‌خورد. موبد آتشکده خبر توفانى سهمگین را به مردم داده بود. گویا این رخداد اکنون بسیار نزدیک شده بود که وزش بادى پرقدرت، درختان بیشه را یکى‌یکى از جا مى‌کند و از رودخانه مى‌گذشت و کشتزارها را زیر و رو مى‌کرد و با شتاب، گام در شهر مى‌نهاد. زوزه باد در سراسر سرزمین هو مى‌کشید و مى‌پیچید.

هوردخت یک دستش را روى سرپوش خود نهاده بود تا هجوم باد آن بافته نرم و سبک ابریشمى را به تاراج نبرد. خوب مى‌دانست که اگر چنین شود، از سرزنش‌هاى مادر در امان نخواهد ماند. او همیشه آراستگى را چنان براى تنها دخترش مى‌پسندید که چون ایزدبانوى زیبایى‌ها به دیدگان درآید. ازاین‌رو بود که او نیز چون تعداد انگشت‌شمارى از زنان و دختران آن سرزمین، سرپوشى ابریشمین بر سر داشت.

در دست دیگر هوردخت یک کیسه چرمى تهى بود. چندى قبل که چوپان شهر سهم آنان را از پشم گوسفندان آورد، او به خواسته پدر این کیسه را از آن سهم پر کرد و براى زنى تهیدست برد. اکنون هم در راه بازگشت به خانه بود و به این مى‌اندیشید که اگر کمى بیشتر شتاب کند، قبل از آغاز باران به خانه خواهد رسید، شاید هم پیش از غرش‌هاى آسمان که مردمان را مى‌هراساند. آنان از تماشاى خشم خدایشان در برابر ناپاکى‌ها و تیرگى‌ها بیم داشتند. پدر همیشه با اولین غرش تندر، از نبردى دیگر بین اهورمزد و اهریمن سخن مى‌گفت و بعد آفریدگارش را ستایش مى‌کرد تا دشمنش ناتوان گردد. او چنین مى‌خواست که پایان این نبرد بارانى سیراب‌کننده باشد، نه سیلى ویرانگر.