کتاب انرژی تجدیدپذیر، سیستم فتوولتاییک و نیروگاه خورشیدی

کتاب انرژی تجدیدپذیر، سیستم فتوولتاییک و نیروگاه خورشیدی نوشته امیرسهیل هنربری و محسن علیزاده بیدگلی، به بررسی تأثیر انرژی خورشیدی بر محیط زیست می‌پردازد و کاربرد آن را در زندگی انسان مورد ارزیابی قرار می‌دهد.

درباره کتاب انرژی تجدیدپذیر، سیستم فتوولتاییک و نیروگاه خورشیدی:

از مهم‌ترین مسائلی که دهه‌های گذشته مورد توجه اغلب کشورهای صنعتی توسعه‌یافته قرار گرفته، موضوع ممانعت از هدر رفتن انرژی است. اهمیت این مبحث در سال‌های اولیه دهه 1960 هنگامی که تقاضا برای عرضه ذخایر نفتی و انرژی ناشی از آن بسیار بالا رفت، مشخص شد. بنابراین بهره‌گیری از منابع تازه انرژی به جای منابع فسیلی بسیار ضروری است؛ زیرا ادامه زندگی انسان با کار و استفاده از انرژی همراه می‌شود؛ از این رو شناخت عوارض ناشی از منابع گوناگون تولید انرژی می‌تواند یک راه‌حل خوب و مناسب برای مواجهه با این موضوع باشد.

با توجه به این نکته، فقط به کارگیری شیوه‌های صحیح مصرف، بهینه‌سازی مصرف انرژی و استافده از انرژی‌های تجدیدپذیر می‌تواند بحران انرژی را حل و رفع کند، بنابراین بر مبنای سیاست‌های جهانی در عرصه توسعه پایدار، منابع انرژی تجدیدپذیر همچون انرژی خورشیدی، نقش مهم و تأثیرگذاری دارند.

انرژی‌های تجدیدپذیر به همراه مصرف بهینه‌ انرژی معنای پایدار پیدا می‌کند. متخصصان معتقدند که با بهره‌مندی از انرژی‌های پاک همچون انرژی بادی، خورشیدی، هیدروژن، زمین گرمایی و ... به جای انرژی‌های به دست آمده از سوخت‌های فسیلی، از آلودگی‌های زیست‌محیطی و خطرات آن جلوگیری می‌شود، از طرف دیگر انرژی‌های فسیلی مثل نفت، گاز و زغال‌سنگ در نهایت یک روز به اتمام می‌رسند و با پایان یافتن آن‌ها تمدن بشری که وابستگی مستقیمی به انرژی دارد به یک چالش تازه و بزرگ دچار خواهد شد. این موضوع باعث شده است که کشورهای پیشرفته صنعتی با پشتکار فراوان بهره‌گیری از دیگر انرژی‌های موجود در طبیعت و به ویژه انرژی‌های تجدیدشونده را در دستور کار خود قرار دهند.

کتاب انرژی تجدیدپذیر، سیستم فتوولتاییک و نیروگاه خورشیدی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای دانش‌آموختگان، دانشجویان و اساتید و مهندسان برق بسیار سودمند و مفید است.

در بخشی از کتاب انرژی تجدیدپذیر، سیستم فتوولتاییک و نیروگاه خورشیدی می‌خوانیم:

در کشورهای در حال توسعه که از شبکه برق پیشرفته‌ای برخوردار نیستند، برای پختن غذا از گرمایش خورشیدی پسیو استفاده می‌شود. اجاق‌های خورشیدی در دو نوع رایج شلجمی و جعبه‌ای ساخته شده است. نوع شلجمی آن به صورت یک بشقاب سهموی می‌باشد که برای پختن غذا به وسیله آن باید ماده غذایی مورد نظر را در کانون این بشقاب قرار دهیم. کیت آموزشی از این اجاق در سال 1382 در دفتر انرژی خورشیدی سازمان انرژی‌های نو ایران، در گروه کاربردهای غیرنیروگاهی، ساخته شد و جهت آموزش در اختیار مدارس و آموزشکده‌ها قرار گرفت. اجاق خورشیدی نوع جعبه‌ای اولین بار توسط شخصی به نام نیکالس ساخته شد. این اجاق بسیارساده بوده و از یک جعبه عایق کاری شده با یک درب شیشه‌ای تشکیل شده بود. در این نوع از اجاق‌های خورشیدی، گرمای حاصل از نور متمرکز شده خورشید در داخل جعبه به دام افتاده و می‌تواند غذای قرار داده شده در جعبه را گرم کرده و یا آن را بپزد.