بله
کتاب مدیریت و کنترل پروژه‌های فناوری اطلاعات: رویکرد چابک، PMBOK-6 نوشتۀ محسن صدیقی مشکنانی، نحوۀ تولید نرم‌افزار و مدیریت طرح‌ها را به شما می‌آموزد و اطلاعات به‌روز و جامعی را در خصوص مدیریت و کنترل پروژه در اختیارتان قرار می‌دهد.
دربارۀ کتاب مدیریت و کنترل پروژه‌های فناوری اطلاعات: رویکرد چابک، PMBOK-6:
به علت تأثیر فراوان و بدون جایگزینی که فناوری اطلاعات در بالا بردن بهره‌وری نیروی انسانی و سامانه‌های گوناگون دارد، روزانه اجرای پروژه‌های کوچک و بزرگ بیشتری در حوزۀ فناوری اطلاعات ارائه می‌شود. به همین منظور مدیریت و کنترل پروژ‌ها بسیار ضروری جلوه می‌کند.
درس مدیریت و کنترل پروژه در لیست درس‌های دانشجویان کارشناسی فناوری اطلاعات، به عنوان یک درس اجباری قرار داده شده است و افرادی هم که درس‌های مهندسی نرم‌افزار را طی می‌کنند، با قسمت‌هایی از مدیریت پروژه، مانند مدریت زمان، نیروی انسانی و کیفیت آشنا می‌شوند. با این حال نیاز به این درس و همچنین مهارت مدیریت و کنترل پروژه فناوری اطلاعات بسیار بیشتر است. تمام افرادی که در عرصه‌های گوناگون فناوری اطلاعات فعالیت می‌کنند، به‌خصوص مدیران پروژه و مدیران فناوری اطلاعات، باید از این دانش برخوردار باشند.
نویسنده تلاش کرده تا مطالب این کتاب را بسیار ساده، آسان، کوتاه و با کمترین رجوع به درس‌های دیگر همراه با مثال‌های قابل فهم و کاربردی ارائه دهد. عناوین این کتاب، به‌خصوص عناوین اصلی، از پیکرۀ اصلی دانش مدیریت پیروی می‌کند. اما نکتۀ قابل تمایز، تلاش و تأکید جهت ارائۀ آگاهی‌های مربوط به فناوری اطلاعات در عناوین گوناگون مدیریت پروژه است.
این کتاب آخرین نسخۀ موجود در دانش مدیریت یعنی PMBOK-6 را که استاندارد مدیریت پروژه در جهان است، از لحاظ فناوری اطلاعات و با توجه به شرایط ارائه می‌دهد.
این اثر شما را با مسائلی چون مدیریت و مهندسی و کنترل پروژه‌ها آشنا می‌کند، همچنین در مورد مدیریت یکپارچگی پروژه اطلاعاتی کسب می‌کنید و دربارۀ محدودۀ پروژه و مدیریت ارتباطات پروژه نکاتی را می‌آموزید.
کتاب مدیریت و کنترل پروژه‌های فناوری اطلاعات: رویکرد چابک، PMBOK-6 برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای دانشجویان رشته‌های فناوری اطلاعات، مهندسی نرم‌افزار و عوامل مؤثر در پروژه‌های فناوری اطلاعات بسیار سودمند است.
در بخشی از مدیریت و کنترل پروژه‌های فناوری اطلاعات: رویکرد چابک، PMBOK-6 می‌خوانیم:
مدل‌سازی، عمل تولید مدل است. مدل‌سازی ایجاد یک نماد، از منظری مشخص، برای نمایش بخشی از دنیای واقعی است. مدل‌سازی نگاشت بین واقعیت و نماد (مدل) است. این نگاشت می‌تواند از یک چیز واقعی و موجود باشد. مثل این‌که از قلب به مدل پمپ برسیم یا از وجود یک شهر، نقشه‌ی شهر را رسم کنیم. در عین حال این نگاشت می‌تواند برای تجسم چیزی باشد که هنوز وجود ندارد و می‌خواهیم آن را به‌وجود آوریم؛ مانند ترسیم نقشه یا در واقع طرح یک نرم‌افزار یا ساختمان، یا اقداماتی که می‌خواهیم در آینده انجام شود.
مدل‌ساز، کسی است که مدل را می‌سازد. مثل استاد ابوالقاسم فردوسی (ره) برای شاهنامه. مثل ابراهیم حاتمی‌کیا برای آژانس شیشه‌ای. مثل لیلا عراقیان برای طرح پل طبیعت. توجه کنید که بسیاری از مدل‌ها مثل شاهنامه و مثل هر کاریکاتور، محصول نهایی است.
بیان مدل. مدل (برای دیگران، و حتی خود مدل‌ساز)، باید قابل لمس باشد. وگرنه، عملاً وجود ندارد. با این بیان و نمایش بیرونی است که مدل معنا پیدا می‌کند. شکل‌های بیان مدل بسیار متنوع است و در واقع ته ندارد. برای پروژه‌های فناوری اطلاعات استفاده از اقلام مصورسازی، مثل نمودار، جدول و شکل متداول است. ضمن این‌که همواره می‌توان از نوشتار، حداقل برای بیان دقیق‌تر، استفاده کرد. البته برای بیان رسمی مدل، قواعد نگارشی و معنایی مشخص لازم است. که عملاً تدوین استاندارد است. مثل کاری که مؤسسه‌ی غیرانتفاعی OMG برای بیان مدل شیء (مثل مدل کلاس و مدل همکاری) کرده است. مثل کاری که W3C برای بیان HTML در تمام ارائه‌های وبی کرده است. طبیعی است که بیان استاندارد مدل، موجب زبان مشترک در بین افراد مرتبط می‌شود و بنابراین توصیه می‌شود.
