کتاب هر شب بیداری

کتاب هر شب بیداری نوشته‌ی نگار موقرمقدم داستانی دراماتیک و احساسی درباره زندگی امروزی است. شخصیت محوری داستان سپیده نام دارد. او در آستانه ورود به دانشگاه است و در زندگی‌اش با مسائل و مشکلات مختلفی رو به رو می‌شود.

پدر سپیده در حال از دست دادن بینایی‌اش است و با برادر خود بر سر میراث خانوادگیشان اختلاف دارد. انتخاب رشته و شغل پرستاری سپیده را وارد دنیای جدیدی می‌کند. سپیده در تلاش است تا با انتخاب‌های درست در کنار رابطه عاطفی‌اش، بتواند از پدرش مراقبت کند و از دخالت اطرافیان در زندگی‌اش جلوگیری کند. اتفاق‌هایی که برای سپیده می‌افتد و تصمیم‌هایی که می‌گیرد باعث می‌شود او به شخصیتی شجاع و مستقل تبدیل شود.

کتاب هر شب بیداری متن روانی دارد، وقایع روزمره را به خوبی توصیف می‌کند و به مسائل مختلف اخلاقی و انسانی مانند اهدای عضو هم اشاره می‌کند.

مطالعه کتاب هر شب بیداری مناسب چه کسانی است:

مطالعه این کتاب به کسانی که از خواندن رمان ایرانی لذت می‌برند توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب هر شب بیداری می‌خوانیم:

بوی پیراهنِ بابا می‌آید. بوها، آخرین حواسِ این جهان‌اند. اما در ذهن بیدار من، همه‌چیز فرق می‌کند؛ نه تنها بوها که خاطره‌ها با صداها و تصاویرش، موبه‌مو جلوی دیدگان من‌اند.

عملِ چشم‌های بابا توسط سعید و لابد با آب ‌و تاب تعریف‌کردنش به گوش عمو اسرافیل رسید. عمو محبّتش گل کرد و عذر و بهان ه عمل آب مراورید بابا را تراشید که دوباره پایش به خانه‌مان باز شود. اصلاً وقتی مریضیِ آدم به جایی می‌رسد که سایرین می‌فهمند جدّی جدّی ممکن است از دستت بدهند، پیششان عزیز می‌شوی. این اصل بی برو برگرد در خیلی جاها مؤثر واقع می‌شود و اصلاً کی گفته آدم با برادرش تا آخر عمر قهر می‌ماند!؟

گاهی وقت‌ها یک آب مروارید ناقابل یا هر بیماری دیگری با چه قدرتی قولنج خیلی از مشکلات را می‌شکند، آدم باورش نمی‌شود! فقط می‌دانم مرگ، قدرتش بیشتر از بیماری ا‌ست. وقتی کسی بمیرد، در اغلب اوقات معصومانه و مظلومانه ازش یاد می‌کنند؛ هرچند اگر آدم قلدری باشد. اما دربار ه منِ بی‌جُربُزه، هیچ نظری ندارم.

آن روز دلم عین سیروسرکه می‌جوشید. از خبرِ آمدنِ نتیجه کنکور و آمدنِ عموشان گرفته‌ بود تا مریم که شده ‌بود کاسه داغ‌تر از آش. مدام زنگ می‌زد و دل‌شوره نتیجه‌ها را می‌زد. لعنتی، کنکور اوّلین فرسودگیِ عمر است. قبل و بعدش قصد جان آدم را دارد. توی آینه چهره رنگ‌پریده خودم را دیدم. با صدای چهچه زنگِ در، نورعلی نور ‌شد، معده‌ام جوش آورد و از جا بلندم کرد. عرض باغچه را تا دم در دویدم. زن‌عمو بتول را دیدم که یک مرتبه با بازوهای گردش مرا توی بغلش کشاند.