کتاب این درس لعنتی: مجموعه داستان‌های کوتاه از خاطرات یک روانشناس برای نوجوانان 1

احمد پدرام در کتاب این درس لعنتی: مجموعه داستان‌های کوتاه از خاطرات یک روانشناس برای نوجوانان 1، داستان‌هایی کوتاه و جذاب بر اساس خاطرات حقیقی مراجعان خود نوشته است. او تلاش می‌کند به مشکلات این گروه سنی و معضلات ارتباطی آن‌ها با خانواده و سایرین بپردازد.

معرفی کتاب این درس لعنتی:

این کتاب داستان‌ها و خاطره‌هایی از مسائل و موضوعاتی می‌گوید که بین بسیاری از نوجوانان و خانواده‌های‌شان مشترک است؛ مشکلاتی که بیشترشان به دلیل اهمیت ندادن به وظیفه مهمی به نام «مسئولیت پذیر بودن در برابر کارها و پذیرش عواقب آن‌ها» به وجود می‌آید.

مهم‌ترین هدف احمد پدرام از نگاشتن کتاب این درس لعنتی، یادآوری این مطلب به نوجوانان است که بدانند در هر برهه زمانی، میان بسیاری از نوجوانان هم سن و سال خود دغدغه‌های مشترکی وجود دارد و همه آن‌ها در هر شهر یا مدرسه به دنبال راه‌های مناسب برای برخورد و کنار آمدن با مشکلاتشان هستند، اما ممکن است به مسیرهای اشتباه کشیده شوند، زیرا حل مشکلات زندگی با حل کردن مسائل فیزیک و ریاضی تفاوت دارد و در یک چهارچوب و فرمول خاص نمی‌گنجد. هم چنین والدین و فرزندان باید به این نتیجه برسند مشکلات کوچک، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی است و نباید مسایل ساده و کوچک را به غمی بزرگ و جانکاه تبدیل کرد.

بیشتر داستان‌های کتاب این درس لعنتی در محیط درس و مدرسه می‌گذرد، محیطی که احتمالا بسیاری از نوجوانان از آن فراری هستند، اما داستان‌های کتاب کمک می‌کند تا آن‌ها به دید تازه‌ای نسبت به دوران تحصیل برسند و به آن علاقه بیشتری پیدا کنند.

مطالعه کتاب این درس لعنتی به چه کسانی توصیه می‌شود؟

خواندن این کتاب برای کسانی که وارد دوران نوجوانی و بلوغ شده‌اند بسیار ضروری است و به آن‌ها کمک می‌کند با مشکلات خود کنار بیایند. از طرف دیگر، مطالعه‌ی کتاب این درس لعنتی برای والدین، مربی‌ها و معلم‌هایی که با نوجوانان سر و کار دارند نیز مفید خواهد بود و آن‌ها را راهنمایی می‌کند تا بتوانند بهتر به نوجوانان اطراف خود کمک کنند.

احمد پدرام را بیشتر بشناسیم:

احمد پدرام متولد سال 1335 است و در رشته روان‌شناسی بالینی تحصیل کرده و علاوه‌بر فعالیت به عنوان درمان‌گر در مراکز مشاوره، به آموزش، ترجمه، ویراستاری، نوشتن مقالات علمی و کتاب مشغول است. گروهی از مراجعان او نوجوانان هستند به همین دلیل او از مشکلات آن‌ها و روابطشان با والدینشان آگاه است و تلاش کرده با نگاهی بی‌طرفانه به بیان برخی از مشکلات این دوره در قالب خاطرات و گزارش‌هایی که شاهدشان بوده بپردازد.

در بخشی از کتاب این درس لعنتی می‌خوانیم:

همه‌ی ما از کودکی طعم تلخ درد را می‌چشیم و بار اندوه را به دوش می‌کشیم، یأس و ناامیدی نه‌تنها گریبان که گاه گلوی‌مان‌ را می‌فشارد. در مهدکودک و دبستان و دبیرستان و در بین آشنایان و غریبه‌ها گاهی تحقیر و یا گاهی بی‌رحمانه طرد می‌شویم، بیماری به سراغ‌مان می‌آید، آسیب می‌بینیم، سوگوار می‌شویم، با دیگران دچار خصومت می‌شویم، ترس و اضطراب و خشم به ستوه‌مان می‌آورد، احساس گناه می‌کنیم، تنها می‌شویم و در می‌مانیم. مشکلات اقتصادی، خانوادگی، اجتماعی و بسیار گرفتاری‌های دیگر به سراغ‌مان می‌آید، اما باید بپذیریم که درد هست، حرمان هست و باید بپذیریم که قضاوت عجولانه باعث عمیق‌ترشدن اندوه و سردرگمی ما می‌شود. فقط باید پذیرفت و با خود مهربان بود و از قضاوت پرهیز کرد و وجود کودکانه خود را نوازش داد. آن‌گاه احساس ارزش می‌کنیم؛ چون پذیرفته‌ایم که مهربان باشیم، بی‌قضاوت و بدون انکار، ارزشمندی ما در ارتباط با خود و دیگران نیز تصدیق و افزون می‌شود. درِ جهان را بر خود نمی‌بندیم و به درِ جهان درون خود نیز قفل نمی‌زنیم. درمی‌یابیم که تنها نیستیم. می‌فهمیم و با خود و دیگران مهربان‌تر می‌شویم.

خودکار سبز گویا نگاه مرا سبز می‌کند. از بیرون به کودکی‌ها و دیروز خودم نگاه می‌کنم و با خود کمی آشناتر و صمیمی‌تر می‌شوم و خود را بهتر می‌پذیرم.