کتاب داستان‌های شاهنامه: برزو (پورشیراوژن شهرو)

کتاب داستان‌های شاهنامه: برزو (پورشیراوژن شهرو) به قلم برزو امیرحسینی، اقتباسی از شاهنامه اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی است که داستان مشهور و خواندنی یکی از دلاوران اساطیری و حماسی را در قالب نثر امروزی روایت می‌کند.

ایران کهنسال سرزمین اسطوره‌ها و حماسه‌هاست. داستان دلاوری‌ها و سلحشوری‌های قوم کهن ایرانی از دیرباز دستمایه‌ی توان ‌بخشی به نسل‌های آینده و زمینه سرافرازی مردمان این دیار در برابر دیگر مردمان جهان بوده است.

داستان‌های اساطیری همواره شکل کامل و شیوه درست خود را در ادبیات و حماسه پردازی این مرز و بوم نشان داده است. در میانه این حماسه‌ها و اساطیر منظوم و منشور داستان دلاوری‌های پهلوانان بزرگ سیستانی این پشتوانه‌های استوار کیان میهن و وطن خواهی یعنی خاندان رستم دستان همواره در دل و بر زبان ایرانیان راستین جای داشته است.

سخن در مورد لزوم پرداختن به ادب کهن، به ویژه دلاورنامه‌ها و داستان‌های اساطیری بسیار گفته شده ولی کمتر شنیده شده است. بدین سبب ما کمتر می‌گوییم تا شاید گفتارمان شامل آن بخش بزرگ کم شنوایان گردد. نبردنامه‌ها و مهر سروده‌های فرزانه‌ی توس، فردوسی نامدار بخشی از این داستان‌های کهن است.

موضوع کتاب داستان‌های شاهنامه: برزو (پورشیراوژن شهرو) در مورد چیست؟

کتابی که هم اکنون در پیش روی شماست دست‌آورد کوششی شورانگیز و نبردی بی‌تجهیز است. از جمله دلاورنامه‌های منظوم ادب گران سنگ پارسی، برزونامه یا نامه نامور برزوی دلیر فرزند سهراب و نوه رستم دستان است که درازای زمان و رد زبان و همدم خلوت و جلوت مردمان این دیار فرخنده بوده است.

اصل این نامه نامور که به قولی در 65000 بیت سروده شده به شاعری با نام و نشان خواجه عمید عطایی ابن یعقوب نامبردار به عطایی رازی منسوب است، اما در شاهنامه‌ی فرزانه‌ی توس نیز به زندگی و ماجراهای برزوی پهلوان در 65000 بیت پرداخته شده که اگر چه جزو ملحقات شاهنامه قلمداد گردیده، لیکن از حیث جذابیت و دیگر سازکارهای ادبیات حماسی چه بسا چیزی کم از آثار حماسی دیگر ندارد.

کتاب داستان‌های شاهنامه: برزو (پورشیراوژن شهرو) مناسب چه کسانی است؟

این کتاب وصف دلاوری‌ها و جنگاوری‌های پهلوان برزو را با نثر و زبان امروزی جهت مطالعه‌ی آسان علاقه‌مندان به شعر و ادب پارسی، داستان‌های کهن و حماسی شاهنامه گردآوری کرده است.

در بخشی از متن کتاب داستان‌های شاهنامه برزو (پورشیراوژن شهرو) می‌خوانیم:

در روزگاران کهن در آن هنگام که کیخسرو فرمانرو‌ای ایران بود، در سرز‌مینی زیبا و سرسبز به نام شنگان که در میانه مرز توران و ایران و زیر فرمان تورانیان بود، نهال روی‌دادهایی که سرنوشت ایران و توران زمین دست‌خوش دگرگونی‌هایی می‌کرد کاشته و بالیده شد.

روز زیبا و بهاری از نیمه گذشته بود و آفتاب زرین بر پهنای دشت شنگان می‌تابید. گرمای خورشید دل‌انگیز بود نسیم بهاری نرم نرمک می‌وزید. سپاه شکست خورده توران که برای چندمین بار کوشیده بود تا بر سپاه استوار ایران به فرماند‌هی رستم‌ زابلی چیره شود اما به سختی باز پس رانده شده بود.

اکنون هراسناک، تن خسته و خون‌چکان به سوی پایتخت باز می‌گشت، خستگی و تشنگی و گرسنگی، شاه افراسیاب را که از این‌بار خود فرماند‌هی سپاهش را داشت به کنار چشمه‌ای زیبا و گوارا کشاند تا تن رنجیده‌ی خود و سربازان و اسبان‌شان را آسوده کند.

هنگامی که افراسیاب از اسب به زیر می‌آمد در آن نزدیکی جوانی دید برومند و خوش‌سیما با تنی ورزیده و پهلوانانه که سرگرم کشت و کار بود. نیرویی درونی افراسیاب را واداشت تا به پیران ‌ویسه که بلند پایه‌ترین پهلوان وی بود بگوید:

بیش از چهار‌صد‌ سال است که در این جهان زندگی می‌کنیم ولی تا کنون کسی را به برز و بالای این جوان ندیده‌ام ببین چگونه همچون کوهی استوار بر این دشت ایستاده و نزدیک شدن ما هیچ نگرانی در وی بر نانگیخته و آشکارا می‌بینم که هراسی از ما در وی راه نیافته است.

آنگاه آهی سرد از ژرفنای جانش برآورد و به رویین گفت: برو و این جوان برازنده را نزد من بیاور. می‌خواهم بدانم پیشینه تبارش چیست و خاندانش کیست. رویین، پهلوان میان‌سال و ورزیده که در پهلوانی از پدرش پیران نشان داشت، در پی فرمان افراسیاب، عنان برگرداند، و به سوی جوان ناشناس اسب تازاند.