کتاب پناه بر خدا به قلم رباب عبیدی، دربردارندهی مجموعه اشعاری زیبا و دلنشین از شاعران نامی ایران در وصف خداوند است.
در بخشی از کتاب پناه بر خدا میخوانیم:
منم که شهرهی شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالودهام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامتکشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری است رنجیدن
به میپرستی از آن نقش خود بر آب زدم
که تا خراب کنم نقش خودپرستیدن
به پیر میکده گفت که چیست راه نجات؟
بخواست جام میو گفت، راز پوشیدن
عنان به میکده خواهیم تافت، زین مجلس
که وعظ بیعملان واجب است نشنیدن
مراد ما زتماشای باغ عالم چیست؟
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن
به رحمت سر زلف تواثقم ورنه
کشش چو نبود زان سو چه سود کوشیدن
زخط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن
بله






















