کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند

کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند روایتگر داستانی جذاب و کودکانه از زبان موش‌ها به قلم لیلا ملت دوست، در مورد دو موش به نام‌های موشک و موشا است که تازه به دنیا آمده‌اند و اجازه بیرون رفتن از لانه را ندارند.

موضوع کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند در مورد چیست؟

موش‌ها در محوطه‌ی شهربازی زندگی می‌کردند. خانه‌ی آن‌ها درست کنار خیابان، نزدیک به جایی پر از وسایل بازی بود.
موشک و موشا تازه به دنیا آمده بودند و هنوز اجازه نداشتند از لانه بیرون بروند. هر بار که ماشینی رد می‌شد یا ماشینی می‌گذشت یا چرخ و فلک به بالاترین نقطه خود می‌رسید، سایه آن‌ها روی دیوار لانه‌ی غار مانند موش‌ها می‌افتاد. موش کوچولوها هم فریاد می‌زدند و با خوشحالی از مادرشان می‌پرسیدند: مامان این چیست؟ مامان آن چیست؟

لیلا ملت ‌دوست نویسنده کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند که در رشته فلسفه تحصیل کرده و مربی کودکان است، می‌گوید: تلاش کردم دانسته‌های مربی‌گری خود در زمینه کودک و فلسفه را با هم تلفیق کنم و با خلق یک داستان وارد دنیای کودکان شوم. تا حدودی می‌توانم بگویم علائق کودکان، نوع نگاهشان به دنیا و مسائل مختلف را می‌شناسم و در واقع با جذابیت‌های آن آشنا هستم. با وجود این دانسته‌ها و تلفیق آن‌ها با رشته‌ای که در آن تحصیل کردم سعی کردم یک داستان کودکانه با نگاه فلسفی بنویسم.

در واقع می‌توان گفت این کتاب را علاوه بر گروه سنی ابتدایی که مخاطبان اصلی کتاب هستند، بزرگسالان نیز می‌توانند مطالعه کنند و از زبان قصه و داستان کتاب وارد دنیای کودکان شوند. این داستان نگاهی فلسفی به دنیا دارد و نگاه ما به دنیا را به تصویر می‌کشد؛ این که این نگاه محدود بوده، در حالی که دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم بسیار وسیع است.

نویسنده این اثر با بیان این که این قصه از زبان موش‌ها روایت می‌شود، افزود: موش‌های قصه نمادی از انسان‌های معمولی و عادی جامعه هستند که در دنیای افکار محدود خود اسیر هستند، در حالی که دنیای واقعی بسیار متفاوت‌تر و وسیع‌تر از تصورات ما از هر لحاظ است.

کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند برای چه کسانی مناسب است؟

این داستان آموزنده و شیرین برای کودکان دبستانی مناسب است و آن‌ها را در دنیای جالب کتاب غرق می‌کند و قدرت تخیل و نبوغ‌شان را پرورش می‌دهد.

در بخشی از متن کتاب وای آدم‌ها چقدر خوشحال‌اند می‌خوانیم:

موشا وقتی این صداها را می‌شنید، به برادرش می‌گفت: «بیچاره آدم‌ها! چقدرجیغ می‌زنند... حتماً گربه‌های دنیای آن‌ها
خیلی سیاه، خیلی دراز و خیلی بد هستند.»

موشک هم به خواهرش دلداری می‌داد و می‌گفت: «ناراحت نباش؛ قول می‌دهم وقتی بزرگ شدم، گربه‌ی سیاه درازی را
که آدم‌ها را دنبال می‌کند، از بین ببرم تا آدم‌ها کمتر رنج بکشند.»

مامان موش‌ها به حرف‌های بچه‌های عزیزش گوش می‌داد و سرش را تکان می‌داد و می‌خندید. موشک از او می‌پرسید: «مامان چرا می‌خندی؟!» مامان هم می‌گفت: «پسرم! وقتی خودت دیدی، می‌فهمی...