کتاب تلفیق سنجش و یادگیری در علوم تجربی با تاکید بر سنجش عملکرد

کتاب تلفیق سنجش و یادگیری در علوم تجربی با تاکید بر سنجش عملکرد به قلم استوارت نایلور، برندا کی یو و آن گلدزسوارتی با ارائه مطالبی کاربردی جایگاه درست سنجش را در آموزش کودکان مورد بحث و بررسی قرار می‌دهد،‌ سپس از اهمیت و ضرورت آن می‌گوید.

همراه‌ شدن و یکی شدن آموزش و ارزشیابی اصلی‌ترین موضوع کتاب تلفیق سنجش و یادگیری در علوم تجربی با تاکید بر سنجش عملکرد (Active assessment thinking, learning and assessment in science) خواهد بود. استوارت نایلور (Stuart Naylor)، برندا کی یو (Brenda Keogh) و آن گلدزسوارتی (Anne Goldsworthy) در این کتاب نگاهی درست بر ارزشیابی مستمر درس علوم دارند و با مثال‌هایی کاربردی می‌کوشند معلمان و دانش‌آموزان را راهنمایی کنند.

امتحان خوب صرفا یک سنجش نیست بلکه فرصتی مناسب برای یادگیری بیشتر خواهد بود. سنجش خوب نیز درست مانند تدریس خوب، اتفاقی نیست بلکه نیازمند برنامه‌ریزی است. بنابراین برای انجام این کار، ملزم هستید تا موارد زیر را برای خود روشن سازید:

- هدف شما از سنجش چیست؟
- چه روشی برای سنجش موضوع مورد نظرتان مناسب است؟
- دانش‌آموزان چه تجاربی را قبلاً کسب کرده‌اند؟
- چه چیزهایی را باید از قبل آماده کرد؟
- چه منابعی نیاز دارید و چه رویداد‌های غیرقابل پیش‌بینی ممکن است در حین انجام فعالیت رخ دهد؟

اگر این کارها به درستی انجام شود، فرایند آموزش شما، اشتیاق بیشتری در فراگیران ایجاد می‌کند، آنان انگیزه پیدا می‌کنند و یادگیری با موفقیت همراه خواهد شد. این کتاب به شما می‌آموزد که چطور مسیر فوق را آگاهانه سپری کنید و با جمع‌آوری اطلاعات درست از دانش‌آموزان فرایند سنجش را در آموزش تلفیق نمایید.

در بخشی از کتاب تلفیق سنجش و یادگیری در علوم تجربی با تاکید بر سنجش عملکرد می‌خوانیم:

در فرایند تفکر و یادگیری علوم، گفت و گو نقش عمده‌ای بازی می‌کند. مباحثات علمی، به فراگیر کمک می‌کند تا ایدۀ خود را روشن‌تر بیان کند و نتایج را بر پایۀ استدلال و نه احساس قرار بدهد. به این دلیل بیشتر فعالیت‌های این کتاب برای سنجش گروهی مناسب‌تر از سنجش انفرادی است.

فعالیت‌هایی که با هدف سنجش طراحی شده‌اند به دانش‌آموز فرصت می‌دهد تا یافته‌های خود را با دیگران در میان بگذارد، در مورد آن‌ها گفت و گو کند، تفسیر کند و در صورت لزوم آن‌ها را اصلاح کند. طبیعی است که چنین گفت و گوهایی می‌تواند بین افراد گروه با یکدیگر و یا بین معلم و هر دانش‌آموز انجام شود، ولی معلمان به خوبی می‌دانند که در عمل، فرصت گفت و گوی دو نفره بین معلم و دانش‌آموز بسیار کم است.