کتاب 24 ساعت عاشقی

کتاب 24 ساعت عاشقی نوشته سمانه محمدی، داستان عشق پر تب و تاب دختر و پسری به نام ترانه و پدرام را روایت می‌کند که با اتفاقات عجیبی در زندگی‌شان روبه‌رو می‌شوند.

در بخشی از کتاب 24 ساعت عاشقی می‌خوانیم:

فرهاد- نگار...

نگار- برو فرهاد نمی‌تونم شاهد لکه‌دار شدن هویتم بشم. من و تو، تو قسمت هم نیستیم (با حالت گریه و بغض).

فرهاد- نگو تو روخدا این‌جوری نگو.

نگار- از همه‌ی آدمای اطرافم تو رو بیشتر دوست دارم. تو این مدت که خانوادم مجبوم می‌کردند تا فراموشت کنم برای ثانیه‌ای ازم جدا نشدی. با عشق به تو خوابیدم، با صدای نفسای تو از خواب بیدار شدم، با گرمای وجودت زنده موندم. دنیا رو بدون تو نمی‌خوام اما نمی‌تونم شاهد رفتار خانوادت باشم. مثل بابات خودخواه نیستم که تو رو تو دوراهی خودم و خانوادت قرار بدم. فقط برو بذار این دلم با رفتنت آروم بشه.

فرهاد- چه طور دلت میاد؟

نگار- برو می‌خوام فراموشت کنم... تو روخدا برو جان نگار برو (با حالت گریه و بغض)

سرمو پایین انداختم و گریه می‌کردم. نمی‌تونستم تو چشاش نگاه کنم. اگه یه بار دیگه بهش نگاه می‌کردم ازش می‌خواستم برای همیشه کنارم بمونه.

فرهاد- باشه من می‌رم اما بدون دوباره برمی‌گردم بالاخره تو رو با خودم می‌برم تو فقط مال منی. هیچ وقت فراموش نکن.

عشق بینمون، جداشدن تلخ‌مون هیچ تأثیری رو هیچ‌کدوم از خانواده‌ها نداشت. فرهاد و خانوادش رفتند. فقط به رفتن فرهاد نگاه می‌کردم پاهام جون نداشت. تو همون حالت نشستم به درِ حال، نگاه می‌کردم و اشک می‌ریختم. دلم می‌خواست با تموم وجودم داد بزنم. دلم می‌خواست بگم خدایا کجاست اون عدالتت. دستمو جلوی دهنم گذاشتم تا تونستم داد زدم. دالگه خیلی دلش برام سوخت. کنارم نشست و بغلم کرد. چقدر دلم می‌خواست الان باجان بود و یه دل سیر تو بغلش گریه می‌کردم. نمی‌دونم چند ساعت گریه کردم اما دیگه توان بلند شدن نداشتم، تمام بغض این چند ماه مثل یه زخم چرک دهن باز کرده بود، چشام سنگین شده بود. نمی‌دونم چه طور شد اما دیگه آروم شده بود باجان و فرهاد می‌دیدم که بهم لبخند می‌زدن من کنارشون بودم...