کتاب رویکردهایی در مدیریت تولید و عملیات پیشرفته با رویکرد خلق ارزش

کتاب رویکردهایی در مدیریت تولید و عملیات پیشرفته با رویکرد خلق ارزش، با نگرشی به رویکردهای نوین مدیریت تولید و عملیات به سه مبحث تولید ناب، مدیریت زنجیره تأمین و نحوه برخورد با مشتری می‌پردازد.

یکی از ویژگی های کلیدی کسب و کار امروزی این ایده است که موفقیت یا شکست کسب و کار در نهایت از دیدگاه مشتری و در بازارهای محصولات و خدمات ارزیابی می‌گردد، به دست آوردن محصول مورد نظر در زمان مناسب برای عرضه به مشتری نه تنها محور اصلی برای موفقیت رقابتی است بلکه کلید بقا در میدان رقابت نیز می‌باشد.

تطبیق‌پذیری با تغییرات در محیط‌های کسب و کار، توجه به بخش‌های مختلف بازار و نیازهای مشتری باید با به کارگیری اقداماتی پیشرفته دنبال شود. تغییرات در محیط‌های تجاری به موجب تغییر در نیازهای مشتریان صورت می‌پذیرد که این امر به عدم قطعیت در پارامترهای تصمیم‌گیری منجر می‌گردد.

یک کسب و کار در صورتی می‌تواند خود را با تغییرات سازگار کند که دارای ماهیتی انعطاف‌پذیر، بهینه‌گرا و ناب باشد. به کارگیری روش‌های حذف اتلاف در سیستم ناب تأثیر مثبتی بر کاهش زمان چرخه تولید سازمان یا زمان واکنش دارد. علاوه بر آن باعث افزایش بازده و صرفه‌جویی قابل توجه تولیدی می‌گردد.

طی دو دهه گذشته بسیاری از سازمان‌ها، تفکر ناب را برای مدیریت و بهبود جایگاه رقابتی خود انتخاب کردند. برای مثال صنعت خودرو توانسته رویکرد تولید و تأمین ناب را به خوبی دنبال کند و تا حدودی تقاضای خود را پیش‌بینی کند.

در بخشی از کتاب رویکردهایی در مدیریت تولید و عملیات پیشرفته با رویکرد خلق ارزش (Advanced production and operations managemen) می‌خوانیم:

انقلابی بودن تولید ناب را باید در به کارگیری منطق بهبود مستمر در کف کارگاه، استقرار تیم‌های چند کار کردی و گروه‌های کوچک و درگیر کردن تک تک کارکنان برای کشف، تحلیل و حذف اتلاف در فرایندهای تولید دانست. انقلابی که مزیت‌های عظیمی همچون کاهش اساسی پیش زمان‌های تولید و تحویل محصول، کیفیت و کارایی بالاتر نیروی انسانی، انعطاف پذیری در ارائه نیاز بازار، سطح موجودی پایین‌تر و خاتمه بخشیدن به هزینه‌های سربار تحمیلی را مدعی است.

روماکی، جونز" و روس" از دانشگاه MIT پیش بینی می‌کنند که تولید ناب به سیستم تولید استاندارد در قرن بیست و یکم مبدل گردد. قرنی که در آن دیگر هیچ یک از صنایع تولیدی یا خدماتی مشابه نخواهند بود.

با این حال هنوز راه طولانی‌ای باید پیموده شود. بسیاری از مدیران و رهبران صنایع، فکر آینده را اندیشیدن به رشد و چگونگی دستیابی به آن می‌پندارند. رشدی که هر چه بزرگ تر بودن را بهتر بودن ارزیابی می‌کند. کمتر مدیری را می‌توان یافت که به چرایی بودن و ادامه فعالیت در حوزه تجاری کنونی خود بیندیشد. به این سبب تغییر پیش از اینکه مدیریت شود، مورد برخورد انفعالی قرار می‌گیرد. سازمان‌های این چنینی با فرض برابری رشد و اندازه، با متورم‌سازی حجم فروش و سود به دست آمده از سال گذشته، بر اساس براوردی که از ارزش خود در بازار محاسبه می‌کنند، راهبردهایشان را فرموله می‌نمایند.

طرز تلقی این چنینی از رشد یعنی توسعه فیزیکی و دستیابی به سود در کوتاه مدت، هر چند که بی‌اهمیت نیست، اما شاید بتوان آن را تفکری کهنه و منسوخ برشمرد.