بله
کتاب توسعه تجارت ایران با روسیه نوشته‌ی حبیبه فتحی، با تحلیلی بر بازیگران عمده اقتصاد جهانی در سال 2020، روند تحولات مورد انتظار در کشور روسیه طی سال‌های منتهی به این سال و آینده تجاری ایران با این کشور را مورد توجه قرار داده است.
روسیه پس از فروپاشی به ایران به عنوان یک فرصت برای همکاری می‌نگریست. نزدیکی به ایران برای مقابله با تهدیداتی که در جمهوری‌های آسیای مرکزی و قفقاز با آن‌ها مواجه بود و جلوگیری از نفوذ طالبان غنیمت بود. نیازی که این روزها دیگر برای روسیه معنایی ندارد. روسیه سال‌ها ایران را به عنوان یک کارت در بازی خود با آمریکا به کار گرفت.
ایران در شرایطی اهمیت زیادی برای روابط با روسیه در سیاست خارجی خود قائل است که حجم مبادلات تجاری و اقتصادی با این اهمیت همخوانی ندارد. ایران و روسیه هیچ کدام شریک استراتژیک تجاری دیگری نیستند. حجم پایین و قابل صرف‌نظر کردن، بر ضرورت تحرک بیشتر برای توسعه روابط تجاری میان دو کشور دلالت می‌کند.
صادرات کالاهای ایرانی به بازار مصرف روسیه به دلیل فاصله کم، مزیت هزینه‌ای دربردارد، که قیمت را در مقایسه کالاهای وارداتی رقبا به روسیه پایین‌تر نگه می‌دارد. حال آنکه نگاهی گذرا به میزان مبادلات دو کشور در یک دهه اخیر نشان می‌دهد که در بهترین وضعیت سهم روسیه از صادرات کشورمان از 4/2 درصد فراتر نرفته و واردات از روسیه نیز نهایتاً به طور متوسط 2 درصد از کل واردات کشور را شامل گردیده است.
در بخشی از کتاب توسعه تجارت ایران با روسیه (developing trade relations with Russia) می‌خوانیم:
یکی از دلایل ترویج مصرف‌گرایی در جامعه، عدم وجود بسیاری از لوازم خانگی و شخصی در خانه‌های روسی بود. دو دهه پس از فروپاشی و گشودن بازارهای روسیه به روی کالاهای مصرفی هنوز آمارها از شکاف جامعه روسیه با استانداردهای مصرفی متداول بازارهای مصرف در جهان دارند. همین نرخ‌های پایین مالکیت در لوازم خانگی و اقلام شخصی یک بازار رو به رشد برای این قبیل کالاها را نوید می‌دهد. تولید رقابتی کالاهای خانگی در زمینۀ زیرساخت‌های علمی، مدیریتی و فناوری‌های پیشرفته صورت گرفته که البته این زیرساخت‌ها هم‌اکنون در روسیه وجود ندارند. مقاومت و مخالفت گروهی که از فناوری‌های قدیمی استفاده می‌کنند و بوروکراسی، دو علت اساسی عدم توسعه صنایع نوین در روسیه هستند.
