کتاب دروازه‌های سپیدی

کتاب دروازه‌های سپیدی نوشته‌ی جعفر شیخ الاسلامی، شما را با دید‌گاه‌های حضرت علی (ع) در مورد چهارده موضوع از قبیل: ایمان، نماز، رفتارها و صفات شایسته، حق و باطل، قضاوت، عدالت و ... آشنا می‌کند.

این صدای درخواست علی (ع) بود که مردمش را فرا می‌خواند تا از علم و معرفتش بهره برند که در میان سر و صدای حاضران گم شد و پس از آن با پرسش بی‌ربط و بی‌محتوای شخصی کوته‌ فکر رنگ باخت و فقط اثری از آن در کتب تاریخی به‌ جای ماند تا پس از سال‌ها و در روزگاری دیگر دانشمند اهل تسننی چون «ابن ابی الحدید» در این باره گفت: «این ادعا را در طول تاریخ فقط شخصیتی مثل علی (ع) می‌تواند داشته باشد.»

از علی (ع) درباره‌ی ایمان پرسیدند. ایشان فرمود: «ایمان چهار ستون دارد: صبر، یقین، عدل و جهاد.» او از آن‌جا که قرآن را شناخته است، نه‌ تنها به فرمان‌هایش بهتر از هر فرد دیگری عمل می‌کرد، بلکه خود نیز نمونه‌ای عالی از تجسم حقایق عملی قرآن بوده و پیامبر (ص) او را همراه با قرآن می‌دانسته، تا جایی که فرموده: «هرگز این دو از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار حوض کوثر به هم برسند.»

به همین دلیل است که علی (ع)، قرآن را به‌ درستی و شایستگی می‌ستاید و مردم را به انجام فرمان‌های آن بر می‌انگیزد و چنین می‌فرماید: «کتاب خدا در میان شماست. [قرآن] همانا سخنگویی است که از سخنوری باز نمی‌ماند و بنایی است که هرگز پایه‌هایش از بین نمی‌روند.»

در بخشی از کتاب دروازه‌های سپیدی می‌خوانیم:

از دیدگاه امیرالمؤمنین علی (ع)، نماز نشانه‌ی ملیت اسلامی است که مردم به‌وسیله‌ی آن ممتاز و مشخص می‌شوند. علی (ع) در نهج‌البلاغه سخنان گرانقدری پیرامون نماز و آثار و آداب آن دارد، از جمله این‌که:

«مواظب نماز باشید و آن را حفظ کنید. زیاد نماز بخوانید و به‌وسیله‌ی نماز به خدا نزدیک شوید، زیرا خداوند نماز را در وقت‌هایی معین واجب گردانیده است. مگر به پاسخ جهنمی‌ها آن‌گاه که از آن‌ها پرسیده می‌شود و پاسخ می‌دهند، گوش نداده‌اید؟ به آن‌ها می‌گویند چه چیزی شما را در جهنم افکند؟ جهنمی‌ها می‌گویند ما نماز نمی‌خواندیم.» 6

نماز، گناهان را همانند برگ درخت روی زمین می‌ریزد و آن‌ها را همانند باز شدن گره‌ها می‌شکافد. رسول خدا (ص) نماز را به چشمه‌ی آب تشبیه کرد که در مجاورت درِ خانه واقع است و مؤمن روزی پنج مرتبه خود را در آن می‌شوید و در این صورت هیچ کثافتی بر بدن او باقی نمی‌ماند. حق نماز را مؤمنینی شناخته‌اند که نه زینت‌های دنیا و نه نورچشمی‌های دنیوی (فرزند و مال)، آنان را از عبادت باز نمی‌دارد. خدای عزیز در قرآن مجید می‌فرماید: «مردانی هستند که صنعت و تجارت آنان را از ذکر خدا، انجام نماز و پرداخت زکات باز نمی‌دارد.»

رسول خدا (ص) زمانی به بهشت وعده داده شد که خود را برای نماز خواندن به زحمت انداخته بود. آن‌گاه خدای عزیز این آیه را فرستاد: «به بستگان خود سفارش کن نماز بخوانند و خودت [نیز] برای برپا داشتن نماز دقت کن.»