کتاب چهار فصل

کتاب چهار فصل نوشته‌ی صبا ارسطو، مجموعه‌ای داستانی با محوریت معضلات اجتماعی است. این اثر قصۀ چهار زن که در یک سال و یک ماه و یک روز با نام‌های متفاوت، در خانواده‌های مختلف اما در یک کشور به دنیا آمده‌اند را به تصویر می‌کشد.

کتاب چهار فصل روایتگر چهار دختری است که در نهم شهریور ماه سال 1369 به دنیا آمدند و هر یک، به اتفاق راوی یکی از فصل‌های سال 1395 در شهر سمنان شدند. بهار رنگین و تابستان گرم و پاییز بی‌برگ و زمستان سرد را این چهار زن روایت کردند. حکایتی که ساخته‌ی ذهن نویسنده می‌باشد، ولی واقعی‌ست با چاشنی تخیل...

داستان زن‌هایی که خصوصیات مشترک زیادی دارند اما در تفکرهایی متفاوت...

در بخشی از کتاب چهار فصل می‌خوانیم:

این من این ترکیب بی‌معنی حروف، اکنون خسته و ناامید است! از همه چیز و کس ناامید شده است! بله، من در قلبم روشنایی امید را از دست داده‌ام! از ناامیدی در حال مرگ هستم! البته کسی نمی‌فهمد! مثل همیشه که هیچ کس مرا نفهمید و سعی هم نکرد که مرا بفهمد! شاید از همین عصبی و ناراحت شده‌ام! بغض دارم! ولی اشک در چشمانم نمی‌جوشد! نمی‌دانم چه مرگم هست؟

خودش هست! «مرگ» تنها راه است. اگر بمیرم همه چیز درست می‌شود.

خوب اگر بمیرم... یک روز صبح مثل همیشه روی کتاب‌هایم خوابم برده است. زهره طبق معمول شبکار بوده و صبح به خانه باز می‌گردد.

به محض ورود به خانه صدایش را سرش می‌اندازد و می‌گوید: بهار... بهار... خوابی تو هنوز؟

به داخل اتاق می‌آید. به چارچوب در تکیه می‌دهد. به اتاق به هم ریخته‌مان نگاهی می‌اندازد و با حرص می‌گوید: آرزو به دلم موند یه روز که میام خونه، تو عین آدمیزاد، صبونه آماده کردی و خونه مرتب... یا حداقل تو تخت، خوابیده باشی.

به راه می‌افتد تا خودش را به من برساند. در راه یک متری که می‌آید یک بار، پایش به دسته‌ای کتاب می‌خورد و باری با گیر کردن به چوب لباسی، سکندری می‌خورد. بالأخره خودش را به بالای سرم می‌رساند. کتابی که در آخرین دقایق بیداری خوانده بودم را بر می‌دارد. کتاب را می‌بندد و به جلدش نگاه می‌کند:

چوپان معاصر؟ تو خسته نشدی از بس اینو خوندی؟ می‌خوای به چی برسی تو این کتاب؟

کتاب را روی میز تحریر می‌گذارد؛ و به من نگاه می‌کند. من هیچ تغییری از زمانی که او به داخل خانه آمده، نکرده‌ام. کمی تکانم می‌دهد.