کتاب بازار برنج

کتاب بازار برنج به بررسی مصرف جهانی برنج، بررسی ساختار بازار جهانی، تقاضای برنج و سیاست‌های حمایتی و اقتصادی محصول می‌پردازد.

برنج یکی از غلات اساسی است که نقش مهمی در جیره غذایی خانوارها دارد. در ایران نیز پس از گندم، برنج دومین محصول پر مصرف کشاورزی محسوب می‌شود. مصرف این کالا در دهه 50 تحت تأثیر جهش در آمدهای نفتی، افزایش چشمگیری داشته، به طوری که ایران تا دهه 40 صادر کننده برنج بود، طی مدت کوتاهی پس از آن به یکی از بزرگترین واردکنندگان برنج تبدیل شد.

امروزه برنج یکی از عمده‌ترین اقلام سبد مصرفی خانوارهای ایران است و این محصول در ردیف کالاهای اساسی و ضروری قرار گرفته و تأمین و توزیع آن جزو دغدغه‌های اصلی دولت و به ویژه وزارت بازرگانی می‌باشد. در حال حاضر ایران یکی از وارد کنندگان بزرگ برنج در جهان به شمار می‌رود و طی دو دهه گذشته به طور میانگین حدود 30 درصد نیاز داخل از طریق واردات تأمین گردیده است. در بخش تجارت برنج به دلیل شرایط موجود در بخش بازرگانی کشور، اخلال‌های فراوانی مشاهده می‌شود که شاید به عنوان مهم‌ترین آن‌ها بتوان به انحصار در واردات توسط بخش دولتی، عدم هماهنگی لازم بین نهادها و ارگان‌های مربوطه، عدم وجود سیستم‌های تعرفه‌ای مناسب و ... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب بازار برنج (The Rice Market) می‌خوانیم:

گندم و ذرت، قبل از آنکه مورد تقاضای مصرف کنندگان قرار گیرند، مورد پردازش کامل قرار می‌گیرند. در مورد برنج وضعیت کاملا فرق می‌کند. مصرف کنندگان قبل از پردازش و قبل از پخته شدن برنج، آن را به لحاظ کیفیت ظاهری و فیزیکی مورد بررسی قرار می‌دهند. مصرف کنندگان در قضاوت کیفی برنج‌ها قواعد خاصی دارند. معمولا اکثر آن‌ها برنجی را می‌پسندند که درصد شکستگی کمتری داشته باشد. برنجی که مخلوطی از دانه‌های شکسته و سالم باشد، یکنواخت پخته نشده و جذابیت لازم را برای مصرف کننده ندارد. بر عکس برنجی که دانه‌های آن هم اندازه و هم شکل بوده و شامل واریته‌های مختلف نباشد، رضایت مشتریان را جلب می‌کند. برنج بایستی کاملا آسیاب شده و صدف‌وار سفید باشد و علاوه بر آن اگر دارای دانه‌های شفاف باشد بیشتر مورد پسند قرار می‌گیرد. خصوصیات فرق بر تقاضای مصرف کننده اثر گذاشته و در نهایت درجات برنج را مشخص می‌سازد. در واقع خصوصیات فرق، استانداردهای برنج در بازارهای جهانی محسوب می‌شوند.