کتاب نگارانامه: غزلیات یکم تا چهلم

سخن ناشر
مقدمه
آنیم که جان بسته به یک لحظه و آنیم
دوش از خنده‌ی جانان به سر آمد یادی
حرف، از حالتِ گیسوت به وسواس آید
به راه عاشقیِّ تو، حالی عجیب مراست
صنم چو کعبه‌ی جانِ نگارا ندیده‌ام
شوله مستان ما و خوش زیبای پلکان لیک او
در نظرگاه نگارا جایگاهم آرزوست
تحفه ربودیم چو از پای دوست
گفتا رود از دل چون، از دیده رهی او را
مست از شرابِ هستِ تو دیوانه‌وار شدیم
او که در چشم شرر از دو جهان داشته است
طُرّه بگشای ز گیسو که به تنگ آمده‌ام
سو به رب در فکرمعشوق نمازی باطل است
عمر ما زآن مه محبوب ثمر می‌گیرد
ظرفیت بگذشته از ما جنبه در پیش نیست
ای حال سرگردان من، آلام هم درمان من
یک تار ز موی یار یک تار از ابرویش
گم شدم در حال او، محبوس در آمال او
بخندید و از این غافل و مقمور گریزید
بریده‌ام بارها، از عشق دلدارها
چون می‌روی به سویش آهسته رو روان رو
ما فقط گوشه‌ی ابروی نگارا دیدیم
وصلیم به تاری یار آن موی کجاست
ما ز چین و شکنت بیش به رنجیم ولی
عشق که بیراه رفت، در خم میخانه شو
بند است اگر بند تو ما بند به بندیم
می ریز و به ما مُسکِر و انگور بنوشان
وصل در بینشِ ما جز نظر از رویِ تو نیست
در چشم کو بیند ز ما شورانِ در منشور را
ای که مفتونِ دو ابروی نگارات شدم
آری که عشق را، فراق و هجران است
دل و دین در گرهِ موی دو تا بافته‌ایم
غفلت از درهمِ گیسوت مگر بتوان کرد؟
چو تشنگان رها در این سراب کرده‌ای مرا
جهان است در پشت پلکان دوست
گیسوی یار چون سیاهیِ ناب دیده‌ایم
یا بسوزان جانِ من یا بیشتر آبم بده
من آن سکه‌ام کاَز دو رو شیر شد
روالِ حالِ عشیقان ز چین و تایِ توست
هرچه حروف می‌کنم شرطِ سکوت می‌روم