کتاب گر نوشته

کتاب گر نوشته اثر مسعود سلطانی با به تصویر کشیدن فضای زندگی عشایر بختیاری چهارمحال، روایت‌گر دلاوری‌های مردمان منطقه، در برابر ظلم خان‌هاست.

نام کتاب گر نوشته از عنوان کتیبه‌ای متعلق به 4000 هزار سال قبل از میلاد مسیح اقتباس شده که منقوش بر دیواره‌ای صاف و صیقلی در کوه جهان‌بین است که روزگاری در راه دزپارت قرار داشت.

گر نوشته علاوه بر داستانی دراماتیک از چهار زاویه روایت می‌شود و می‌توان ادعا کرد به لحاظ مدرن نویسی در جایگاه خوبی قرار دارد. مسعود سلطانی در این اثر می‌کوشد تا رمان را به سمت چند صدایی هدایت کند. ‌همچنین بهره‌گیری از ویژگی‌های بومی و محلی مردم هفشجان در بازآفرینی یک رویداد تاریخی در این منطقه با محوریت عدالت خواهی و ظلم ستیزی مردم چهارمحال و بختیاری، ارزش زیادی به محتوای این اثر بخشیده است.

در بخشی از کتاب گر نوشته می‌خوانیم:

گرگ ... گرگ ... بالاخره گُرگ رو گرفتن!

بچه‌های قد‌ و نیم قد بودند که بالا و پایین می‌پریدند و این جمله را تکرار می‌کردند. یکی‌شان، که سوار چوب بلندی شده بود، با ترکه‌ به چوب می‌زد و زوزه می‌کشید. دیگری پشت سرش عو می‌کشید. صدای بچه‌ها لا به‌ لای داد و هوار چوب بازها گم شده بود. بچه‌ها دور حیاط دویدند و پای پله‌های سنگی ایوان ایستادند. آن که گوشۀ سرش کچلی داشت جلوتر رفت: «پاکار، گرگ ... گرگ!» نفسش بالا نمی‌آمد.

پاکار یک پله پایین آمد. کنار گلدان شکسته ایستاد و فانوس را بالا گرفت. نور پخش شد روی صورت بچه: «چِته پسر ربابه؟» پسر هِن و‌ هِن می‌کرد. پسری که از همه بلندتر بود و شلوارش را تا روی نافش کشیده بود جلو رفت: «آق پاکار، گُرگ لنگه‌ای ... همون که تکی می‌اومد توی آبادی.» پاکار فانوس را گذاشت روی پله. پسر دِیلاق گردنش را می‌خاراند: «سیرَکی‌ها با تله گرفتنش.»

سیف‌الله سمت آن‌ها می‌رفت. دستش را توی هوا تکان می‌داد و با خودش حرف می‌زد. عادتش بود. گاهی می‌شد نیم ‌ساعت لب‌هایش تکان می‌خورد. «چه نونوار شده!» سیف‌الله از همان‌جا داد زد: «چِتونه تُخمِ‌سَگا؟ ... عروسی رو ریختید به هم!» بچه‌ها پا پس کشیدند و فرار کردند. یکی‌شان گفت: «نوکر کدخدا دیوونه‌ست.» سیف‌الله خیز برداشت طرف بچه‌ها. گیوه‌هایش هم سفید و تمیز بودند.