کتاب شگردهای دهه هفتادی‌ها برای جذب همسر

کتاب شگردهای دهه هفتادی‌ها برای جذب همسر نوشته‌ی فاطمه نیک سیرت، به روند تغییر نیازها، خواسته‌ها و مشکلات در رابطه با ازدواج نسل‌ چهارمی‌‌ها پرداخته است و نشان می‌دهد که مردان این نسل از رابطه با زنان خواهان چه چیزهایی هستند.

بدون تردید، دهه هفتاد را می‌توان دهه چرخش بسیاری افراد از جمع‌گرایی به فردگرایی دانست؛ در گذشته، خانواده‌های ایرانی فرهنگی جمع‌گرا داشتند که نظر و تصمیم خانواده در آن‌ها اهمیت داشت. ولی با پیدایش و گسترش شبکه‌های مجازی در ایران، فردگرایی کم کم آغاز و با وجود مشکلات اقتصادی، رفت و آمدهای خانوادگی هم تا جای ممکن کاهش یافت. بنابراین فردگرایی، تاثیر عمیقی در زندگی افراد گذاشت. این در حالی‌ست که جامعه به حد کافی برایش آمادگی نداشت. زیرا برای مدیریت حاشیه‌های این مسئله کاری انجام نشده بود، به این صورت نسل جوان از تجربه و همراهی خانواده دور ماند و در نهایت به ناچار روند زندگی با آزمون و خطای زندگی شکل گرفت.

بر اساس مطالب گفته شده دهه هفتادی‌ها نسلی هستند که زیاد قوانین دوران دهه‌های شصت و پنجاه را رعایت نکرده و بسیاری از معادلات و پیش‌بینی‌ها را به هم ریخته‌اند.

بسیاری از متخصصان افزایش پدیده طلاق در این دهه را ناشی از عدم مسئولیت پذیری و یاد نگرفتن مهارت‌های زندگی می‌دانند. به دختران و پسران این دوره برچسب‌های نامناسبی به خصوص در مورد ازدواج و طلاق زده می‌شود بدون آنکه در نظر گرفته شود دوره، دوره‌ی دهه هفتادی‌ها است.

در بخشی از کتاب شگردهای دهه هفتادی‌ها برای جذب همسر می‌خوانیم:

وقتی تحولات جمعیتی دهه شصت را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم با وجود آنکه به طور معمول تعداد موالید دختر و پسر برابر است در این سال‌ها تعداد دختران از پسران پیشی می‌گیرد همچنین به دلیل اینکه در جامعه ما همسن گزینی مبنای ازدواج نیست و معمولا فاصله ازدواج بین 5 تا 7 سال است دختران دهه شصت با کاهش گزینه‌های ازدواج مواجه شدند. خوشبختانه در حال حاضر فاصله ازدواج سن زن و مرد به 3 سال رسیده است بنابراین این مشکل تا حدودی برطرف شده است.

بر اساس همین اختلاف فاصله سنی ازدواج میان زنان و مردان، مردان دهه شصت علاقه مندند با دختران دهه 70 ازدواج کنند.

دیگر دلیل تاخیر ازدواج دهه شصتی‌ها، افزایش ورود این متولدین به دانشگاه است. تا آن‌جا که دختران دهه شصتی، 60 درصد ورودی دانشگاه‌ها را به خود اختصاص داده بودند و یک دختر تحصیل کرده به سختی حاضر است با کسی که تحصیلات پایین‌تری نسبت به خود دارد ازدواج کند.

برای آنکه این دختران به مرز تجرد قطعی نرسند باید خودشان برای خودشان چاره‌ای بیندیشند و باید در معیارهای خود تجدیدنظر کنند. شاید دهه هفتادی‌ها الگوی خوبی برای ازدواج آن‌ها باشند. شاید برای آنکه از تجرد قطعی فاصله بگیرند باید از ایده‌آل‌های خود کمی فاصله بگیرند، همچنین کاهش فاصله سنی ازدواج نیز نشانه‌های خوبی در تغییر فرهنگ ازدواج است. شاخصی که در برخی موارد باعث تاخیر در ازدواج شده است. پذیرفتن همسن گزینی آسان نیست اما باید این در جامعه جا بیفتد همانطور که در بسیاری از کشورها این موضوع را داریم.