کتاب کیانا

سمیه عبدالهیان و سمیه اصانلو در کتاب کیانا، به روایت داستانی با درون مایۀ عاشقانه می‌پردازند.

آنچه از زبان نویسنده در مقدمه کتاب با آن روبه‌رو می‌شوید:

الهی، باز هم اشک، غم و افسوس، رمقی بدون تکان، حسرتی بدون باران، بغضی بدون آه، صندوقچه‌ای بسته که خالی از اسرار، دلی پر از تمنا و نیاز که در پس آن اشک نهان جاریست که می‌سُرد از چشم‌های آسمانی که سیلاب هم در برابر عظمت آن همچون قطره‌ای در برابر دریای بیکران و بی‌انتهاست.

تنها یادگارم، غمی‌ با غروری سرسخت است. چشمان نافذ را در پس پنجره عشق نمی‌بینم تنها می‌توان بارانی با غرش به هم زدن ابرهای سیاه که از فرط خشم و عصبانیت فریاد می‌زنند، سربرهم می‌کوبند را ویران کرد.

تنها آن‌هایی ماندند که قدرت و نیروی تحمل طوفان را داشتند. عشقم این گونه بود و نجات یافت. نجاتی که پایه و اساسش را همان عشق نهفته در گوشه‌ی دل ساخت. عشق کیانا که تا ابد پایدارست.

در بخشی از کتاب کیانا می‌خوانیم:

نمیدونم چه ساعتی در همین حال بودم، وقتی چشم باز کردم؛ مثل همیشه دوستام و بوی آشنایی رو کنار خودم احساس کردم. حمیده با نگرانی گفت:
- سلام خانم نازک نارنجی! چی شده که این جایی؟ در مدت این چندمین باره!
- سلام حمیده، من کجا هستم؟
- من باید ازت بپرسم این جا چی کار میکنی؟ اصلا اینجا کجاست؟
خواستم جوابشو بدم که آرمین با عصبانیت گفت:
- چرا اینجا تنها اومدی؟ ممکن بود برات اتفاق بدی... .
من با لبخند گفتم:
- نه نترس من اصلا چیزیم نمیشه. فقط برای اون مادربزرگی نگرانم که اینطوری بدون هیچ صدایی رفت. دوباره غم در چهرم نشست. غمی به بزرگ و ناگهانی. که آرمین ادامه داد:
- می‌دونم، عزیزم سخته ولی ما همه یه روز میایم و یه روز باید بریم به پیش همون پروردگاری که ما رو درست کرده. حالا هم بهتره از اینجا بریم.
خواست بیرون بره ولی دوباره به سمت من برگشت و با اشاره‌ای به حمیده خواست بیرون بره. با رفتن حمیده، به تختم نزدیک شد و به آرامی گفت:
- باید بهم قول بدی که تنهایی هیچ جایی نمیری، حتی مرگ! باشه؟
من لبخندی بر لب این تایید رو بهش دادم. شادی زیاد صورت پهن مردانه‌ا‌ش رو گرفت و سپس رفت.
چند ساعتی بستری بودم و سپس با تشخیص پزشک مرخص شدم. همراه حمیده به خوابگاه برگشتم و درس‌های امروز استاد رو دوره کردم، بعد از اتمام چشم روی هم گذاشتمو به خواب عمیق فرو رفتم.