کتاب بردن ایده‌ها به بازار

کتاب بردن ایده‌ها به بازار نوشته‌ی تیم جونز، سایمون کربی، راه مبدل کردن ایده به طرحی که مناسب بازار باشد را به شما نشان خواهد داد. با توجه به اینکه محیط اقتصادی جدید به شدت رقابتی است بنابراین ایجاد ایده‌های جذاب برای بازار به فعالیتی ضروری برای آینده‌ی سازمان‌ها و شرکت‌ها تبدیل شده است.

امروزه مهم‌ترین موضوع تشخیص این است که ایده‌های جذاب موفقیت‌آمیز تنها خلاقیت نیست. در واقع زایش ایده‌ها بخش راحت موضوع است، تصمیم‌گیری موثر درباره اینکه کدام‌ یک از این راهکار‌ها بهترین بوده و توسعه موثر آن‌ها به سمت تولیدات و خدمات رقابتی بخش مشکل موضوع است.

تیم جونز (Tim Jones) و سایمون کربی (Simon Kirby) در بردن ایده‌ها به بازار (Taking Ideas to Market) معتقدند که یک ایده برجسته، به‌تنهایی، برای آوردن موفقیت به یک شرکت کافی نیست. پذیرش یک محیط خلاق تجربی تضمین‌کننده هیچ ارزش پیوسته‌ای نیست. سازمانی هم که بر نوآوری و توسعه موثر ایده‌ها و انتقال موفقیت‌آمیز آن‌ها به بازار تمرکز دارد، جریانی از یک درآمد مناسب را تضمین نمی‌کند. در واقع، بهره‌گیری موفق از ایده‌های نوین به تنهایی کارآمد نیستند.

هم‌اکنون موضوع اصلی برای هر اقتصاد توسعه‌یافته‌ای، توسعه تولید جدید است؛ این موضوع برای تجارت و رشد اقتصادی گسترده‌تر حیاتی است. شرکت‌هایی که در نوآوری موفق عمل کنند، برتری رقابتی خویش را در بازار‌های در حال دگرگونی جهان ایمن می‌سازند و اقتصادهایی که چنین شرکت‌هایی را ایجاد کرده و حمایت می‌کنند شکوفا هستند.

بنابر‌این، نوآوری برای تحریک و حمایت رشد اقتصادی و قادرسازی برای ایجاد ثروت در بسیاری از کشور‌های صنعتی، اساسی است. بدین‌ترتیب، بدون توجه به منطقه‌ای که سازمان‌ها در آن عمل می‌کنند، توسعه تولیدات و خدمات جدید که بتوانند با موفقیت در بازار‌های محلی، ملی و جهانی رقابت کنند برای این سازمان‌ها به دغدغه کلیدی تبدیل شده است.

نوآوری کن یا خودت را سر به نیست کن. این جمله در بیش از 20 سال گذشته برای تعداد کثیری از شرکت‌ها‌یی که به دنبال پیاده‌سازی کامل نوآوری و توسعه مداوم در سازمان‌های خویش بوده‌اند تبدیل به شعاری مقدس شده است. به‌ویژه از ابتدای دهه 80‌، شرکت‌ها در سراسر جهان، تنوع در حال رشد فنون را پذیرفته و به رویکرد توسعه فعالیت‌های نوآورانه و بهره‌گیری بیشتر از ایده‌های جدید روی آورده‌اند.

برخی از این شرکت‌ها به تبیین موضوعات راهبردی پرداخته‌اند؛ برخی به ایجاد پروسه‌های متنوع در شیوه‌های متداول در شرکت‌ها و شبکه تامین‌کنندگان و مشتری‌هایشان پرداخته‌اند؛ درحالی‌که سایر شرکت‌ها بر موضوعات سازمانی‌ محوری نظیر انگیزش، نظام پاداش و اصلاح ساختار تمرکز یافته‌اند.

در بخشی از کتاب بردن ایده‌ها به بازار می‌خوانیم:

ایده اولیه به‌ندرت آنیست که تا مراحل پایانی گسیل یک تولید یا خدمت نوین حضور دارد. این مسئله در واقع کاملا ساده است. به‌ویژه در دنیایی که نوآوری در حال تبدیل شدن به هنجار است، همراه شدن با پیشرفت فزاینده قدم بعدی چیزی است که کاملا ساده است و در مقابل، به‌ندرت برای تضمین موفقیت کافی است. حتی اگر فکر اولیه دربرگیرنده ماهیت محصول یا خدمت پایانی باشد، در حرکت به سمت تکامل و تبدیل شدن به چیزی عینی، تعامل شدید و اصلاح مداوم نیاز است. با این‌حال، اغلب، این ایده اولیه یا ثانویه یا ثالث نیست که آن را می‌سازد. اینها معمولا راه‌حل‌های روشنی هستند که خیلی‌ها ممکن است در مواجهه با یک مشکل با آن برخورد کنند. ایده‌های «مبهم‌» و مفاهیم «غیرمنتظره‌» که غیر‌معمول هستند، مورد نیازند. شما به دنبال قدم‌های کوچک نیستید، اما هر عبارتی که برای این انتخاب کنید، توسعه فزاینده جهشی بزرگ پیش‌روی شما قرار خواهد داد. شما به دنبال چیزهایی هستید که ارزش شما را داشته باشند، واکمن، Post-It یا Viagra و قطعا رسیدن به اینها آسان نیست.

ایجاد ایده به‌عنوان اولین قابلیت از این سه قابلیت حساس، بر زایش، تحول، توسعه، ترکیب و پالایش گستره وسیعی از ایده‌های بالقوه متمرکز است که همه آن‌ها قابلیت حل یک مسئله یا تجهیز دنیا با چیزی جدید را دارند. آنچه مهم است، زایش و توسعه 100 یا حتی 1000 ایده نامزد و درک اینکه تنها یکی از اینها موفق خواهد بود است. به‌علاوه، تشخیص این نکته حیاتی است که ایده اولیه معمولا نیازمند توسعه است. ساخت و تحول یک ایده یا از طریق فرایند تعامل در درون یک گروه یا از طریق ترکیب با جنبه‌های ایده‌های مهیج یا سایر ایده‌های نوین ضروری است و بنابراین باید در نظر گرفته شده و مورد حمایت قرار گیرند. اینها قابلیت‌هایی نیستند که بتوان یک‌شبه کسب کرد، اما در عین‌حال افراد، گروه‌ها و حتی سازمان‌ها می‌توانند آن را با ممارست آموخته و تکمیل کنند.