کتاب مجسمه‌ای به نام نوبر

کتاب مجسمه‌ای به نام نوبر نخستین کتاب حدیث احمدی روایتی‌ است احساسی از زندگی دختر بچه‌ی ناتوانی که در خانواده و اجتماع تنها و بدون هیچ پشتیبانی مانده است.

در بخشی از کتاب مجسمه‌ای به نام نوبر می‌خوانیم:

کوچه مثل همه‌ی جمعه صبح‌ها خلوت بود. برگ درختان روی زمین را زرد کرده بودند، بر خلاف دیروز آفتاب در آسمان بود اما باد همچنان می‌وزید و شاخه‌های بید مجنون را به رقص در می‌آورد. نادر که صبح با اشتیاق زیادی از خواب بیدار شده بود و برای خرید نان تازه از خانه بیرون زده بود. حالا با دیدن این منظره دلش گرفت. احساس کرد که رقصیدن دلبرانه شاخه‌های بید نباید آنقدر‌ها هم خوشحال کننده باشند.

یادش می‌آمد که سال‌ها پیش وقتی با مادرش به نمایشی که پدرش در آن بازی کرده بود رفتند، مادرش با رقص پدر روی صحنه گریه کرده بود.

سعی کرد نمایش را به خاطر بیاورد اما تنها صحنه‌هایی ضعیف از رقص پدرش را به یاد می‌آورد که ناشیانه دست‌هایش را در هوا تکان می‌داد. اما چطور گریه‌های مادرش را آنقدر دقیق در خاطر داشت؟ حتی روسری نخی کرم رنگی را که گوشه‌اش بر اثر پاک کردن اشک‌های مادر مشکی شده بود هم خوب به خاطر داشت. ضربه‌ی باد به او فرصت دلتنگی برای مادرش را نداد. دکمه‌ی کتش را بست و راه افتاد...

خانه اما برخلاف بیرون گرم بود.

فرش‌های قرمز رنگ خانه با طرح‌های گل که از وسط قالی به سمت چهار گوشه‌ی آن کشیده می‌شد، همیشه گرمای خانه را حفظ می‌کرد. چند مبل راحتی شکلاتی رنگ، یک بخاری که پاییز، زمستان، بهار و تابستان از گوشه‌ی خانه جمع نمی‌شد و پرده‌های حریر شیری رنگ که خانم جان صبح زود آن‌ها را کنار زده بود تا نور خورشید خانه را گرم و روشن کند.