کتاب کابوس؟!

کتاب کابوس؟! نوشته‌ی حمیدرضا رحیم متولی، بیانگر اتفاقات کوچکی است که نادیده گرفته شده و در نهایت تبدیل به فاجعه‌ای شده که هیچ‌گاه از ذهن پاک نخواهد شد.

قسمت‌هایی از این قصه بر اساس واقعیت است. واقعیاتی که امروزه متاسفانه در زندگی حجم کثیری از انسان‌ها اتفاق می‌افتد و خیلی انسان‌هایی که مسیر زندگیشان به ناکجاآبادها منحرف می‌شود.

اتفاقات زیادی ممکن است در روز در اطراف ما رخ دهد که گاهی ممکن است بعضی از آن‌ها کمی غیرطبیعی و شک برانگیز باشد. نمی‌توان از کنار این‌ها به سادگی گذشت همین اتفاقات کوچک وقتی کنار هم جمع می‌شوند می‌توانند در دراز مدت تشکیل یک فاجعه‌ی بزرگ را بدهند فاجعه‌ای که ممکن است آثارش هیچ‌گاه پاک و فراموش نشوند.

در بخشی از کتاب کابوس؟! می‌خوانیم:

عشق که تکلیفش مشخصه عشق از نظر من یعنی یه خودخواهی محض که زاده‌ی یه رابطه‌ی پنهونی از خودت میون احساساتت با یه غریبه که بچه‌ی نامشروعش میشه یه وابستگی زشت و بدترکیب که زندگیه آدمو به کثافت میکشه و آخرشم میزاره میره و یه مشت بد‌نامی پشتش روی تخته سیاه ذهنت مینویسه و یه هدیه به غرورت میده که یه تخته پاک‌کن چرک نمدیه که کچله و تمام عمرتم باهاش صرف پاک کردن این بدنامیا کنی بازم لکش میمونه و هرچیم روش بنویسی چهره‌ی نحثش کلشو خراب میکنه و یه باور غلط واسه همه‌ی آدمای زندگیت به تصویر میکشه و خودخواهی که مثل مبصر آدم فروش کلاس داره همه چیو یواشکی تو یه کاغذ مینویسه و بغل در میشینه که تا زنگ تفریح خورد با عجله بره بده دست مدیر که بازخواستت کنه و تویی که بی‌خبر پرسه زنان در حال رفتنی و صدا زده میشی که بری برای بازخواست پیش وجدان خودت... .

انسانیتم که چیز زیادی ازش نمیدونم یعنی نذاشتن که بدونم مثل بعضی چیزا که دونستنش خطر داره یا آدمو به تباهی میکشونه یا حتی مرگ... مرگ هم فقط ایستادن نبض نیست ما اطرافمون هزاران مرده‌ای داریم که انگار با یه باتری دارن فقط کار میکنن درست مثل یه عروسک که چیزی براش تعریف شده که تا دقتی باتری داره فشارش که میدی شروع میکنه به تکرار همون چیزا و صد سال هم باهاش کلنجار بری حتی لحن گفتنشم عوض نمیشه. شاید خیلی چیزا رو نمیدونم و ندیدم فقط میدونم و دیدم که انسانیت وسیله‌ی خوبیه برای رسیدن به خیلی چیزا حتی گاهی چیزای خیلی گرون قیمت.