کتاب آدم فضایی

کتاب آدم فضایی به قلم آوا علی حسین، مهارت همیاری و همکاری را به کودکان گروه سنی «ب» آموخته و با داستانی شیرین قوه تخیل را در آن‌ها افزایش می‌دهد.

به حوضچه‌ی خیالتان که قدم بگذارید مانند کودکی پنچ ساله در آن غرق می‌شوید، غرق دنیای زیبایی که خیال‌های رنگی سرپوشی ساخته‌اند برای خیلی باغ‌ها، برای همه‌ی آن‌هایی که می‌خواهند بزرگ فکر کنند و کارهای بزرگ انجام دهند، برای همه آن‌هایی که می‌خواهند کاشی‌های حوض خیالشان را با دستان خودشان بچینند، مگر کارهای بزرگ از جرقه‌ای کوچک سرچشمه نمی‌گیرند؟! مگر جرقه‌ای کوچک را ماهی‌های حوضچه‌ی خیال خلق نمی‌کنند؟ مواظب ماهی‌های قرمز و کوچک خیالتان باشید تا مبادا تور ماهیگیری آن‌ها را از حوضچه‌ی حس خیالتان بدزدد.

ستاره‌های جفت شده راهشان را به سمت سفینه‌ام باز می‌کردند و هر لحظه درخششان را بیشتر به رخم می‌کشیدند اصلا آن‌ها ستاره بودند یا رازی از فضا بود که راهش را به سمت ذهنم باز می‌کرد؟...

در بخشی از کتاب آدم فضایی می‌خوانیم:

میان آن همه ستاره و درخشش، چیزی توجهم را جلب کرد. عجیب بود! یک جفت ستاره که به موازات هم حرکت می‌کردند و نزدیک می‌شدند. در زمین چیزهایی در مورد شهاب سنگ‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار شنیده بودم. فکر کردم شاید این هم یکی از آن‌ها باشد؛ اما چرا با این سرعت حرکت می‌کرد؟

صبر کردم، نزدیک و نزدیک‌تر شدند. نه شهاب بود، نه ستاره‌ی دنباله‌دار و نه چیزی شبیه به آن‌ها. یک سفینه‌ای دیگر شاید سفینه‌ی یک آدم فضایی. صدای قلبم را می‌شنیدم. ضربانش تند بود و خودم به شدت عصبی، حالا سفینه درست کنار سفینه‌ی من بود. پله‌هایی سفید رنگ به سمت در سفینه‌ام فرستاده شد.

بدنم قفل شده بود. مغزم فرمان نمی‌داد چه کنم؟ برای همین صبر کردم و اینجا بود که فهمیدم وقتی صبر کردن تنها راه چاره‌ات باشد چه سخت و نفس‌گیر می‌شود. قفل در سفینه باز شد. چشمانم را بستم. مطمئن بودم دور از زمین در این نقطه‌ی تنهایی فقط خدا صدای فریادهای دلم را می‌شنود.