بله
مجله سینما و ادبیات - شماره 51، منتشر شد. زندگی و آثار ژاک اودیار، گفت‌وگوی اختصاصی با ژاک اودیار، چرا ژاک اودیار فیلمساز بزرگی نیست و فقر کسب‌وکار من است، از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
همه ما سینمای فرانسه را با موج نو می‌شناسیم، با خیزش رئالیسم شاعرانه، امپرسیونیسم، نهضت‌های آوانگارد، دادائیسم، تکانه‌های زمینه‌ساز پیش از موج نو و تاثیرات پساموج نو. حال آنکه سینمای ملی‌یس و رنوار حتما پس از دهه 1970 هم راهی متفاوت در پیش گرفته است. این بار به واپسین دهه قرن بیستم و سال‌های هزاره سوم پرداخته‌ایم. در دو سه دهه اخیر سینمای جهان مسائل متفاوتی را پیش روی مدیران سینما و اتاق‌های فکر گذاشته است. جذب سرمایه، رقابت با تلویزیون و عبور از بحران‌های اقتصادی در کشورهای مختلف به شیوه‌های مختلف مورد مواجهه قرار گرفت. سینمای فرانسه در تلاش خود برای تبدیل سینما به یک فرهنگ «ملی و مستقل» و در عین حال «پرمخاطب و مردم‌پسند»، به چهره درخشانی چون ژاک اودیار رسید.
ژاک اودیار را میراث‌دار ژان پی‌یر ملویل و ژان رنوار و فیلسوفانی چون منتسکیو دانسته‌اند. سینمای اودیار پیش‌بینانه، در زمانی به «یک پیامبر» و «دیپان» پرداخت که هنوز مشکل مهاجرت، سیل مهاجران و حوادثی مانند حادثه پاریس در فرانسه به وقوع نپیوسته بود. منتسکیو در اثر خود با نام «نامه‌های ایرانی» که بعدها مبنای «روح‌القوانین» شد نامه‌های فرضی دو ایرانی ثروتمند به نام‌های ازبک و ریکا که در مدت مسافرت خود به اروپا، مدتی طولانی در فرانسه اقامت گزیده بودند به لویی چهاردهم را با زبانی شیرین نقل کرده است. در این نامه‌ها ضمن نقد استنباط عجیب این دو ایرانی در مورد جامعه فرانسه؛ رفتارها و شیوه مهمان‌نوازی فرانسویان و دربار لویی چهاردهم مورد انتقاد قرار گرفته است. اودیار در «دیپان» برداشتی آزاد از این کتاب را مورد اقتباس قرار داده است. اودیار هنرمند بزرگی است، ایستادن در این روز و روزگار در مرز نیک و بد و خلق تصاویری از جنس کی فرهنگ تاثیرگذار با بهره‌گیری از المان‌های مردم‌پسند و پردازش شخصیت‌هایی که به طور همزمان هم خیرند و هم شر و در عرصه زندگی هم برنده‌اند و هم بازنده، آثار او را به شمایل سینمای کنونی فرانسه تبدیل کرده است.
این مجله دارای حجم بالایی است. لطفا قبل از خرید در گوشی همراه خود نسخه نمونه را دریافت کرده و تست نمایید.
