کتاب والدین حقیقی، فرزندان مجازی

محمد منشی زاده در کتاب والدین حقیقی، فرزندان مجازی، والدین را از واقعیت موجود در جامعه آگاه می‌سازد و راهکارهایی عملی و کاربردی برای حضور فرزند شما در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی ارائه می‌دهد.

این روزها کمتر کسی کتاب می‌خواند؛ چون کتاب‌ خواندن، یعنی داشتن شجاعت برای شروع یک تغییر. شاید شما هم دیده باشید افرادی که زمان بسیاری را صرف شبکه‌های اجتماعی و دیدن تلویزیون می‌کنند؛ اما برای خواندن یک صفحه از کتاب فقط یک صفحه در روز! ماتم می‌گیرند. خوشحالیم که شما شجاعت تغییر را دارید و می‌خواهید زندگی بهتری داشته باشید.

برای آنکه مهارت تربیت فرزند را یاد بگیریم باید انسان را بشناسیم. شناخت انسان توسط انسان، یکی از جالب‌ترین و پیچیده‌ترین کارهاست. شک نداریم که با دانستن ده‌ها و صدها نکته تربیتی، باز نمی‌توانیم یک انسان کامل پرورش دهیم؛ اما می‌توانیم قدم‌ به‌ قدم برای ساختن یک رابطه سالم و پرورش یک انسان بهتر نزدیک‌تر شویم.

اگر در مورد مهارت‌های لازم برای حضور کودکان در فضای مجازی کتابی با هزار صفحه هم نوشته می‌شد باز هم ممکن بود نکته‌ای جا افتاده یا موضوعی نادیده گرفته‌ شده باشد.

فرزندان ما از اولین روزهای تولد، با تلفن همراه والدین خود بازی می‌کنند. با صدای تلویزیون بیدار می‌شوند و با لالایی آن به خواب می‌روند. بازی‌های رایانه‌ای، آن‌ها را ساعت‌ها سرگرم می‌کند تا جای خالی خواهر یا برادر خود را حس نکنند. کم‌کم در شبکه‌های اجتماعی، به دنبال دوست می‌گردند، سپس قهر می‌کنند و یاد می‌گیرند چطور بی‌رحمانه قضاوت کنند. فضای مجازی، جسم و روح آن‌ها را در اختیار گرفته و البته عده‌ای هستند که این وضعیت را نتیجه پیشرفت فناوری، عصر ارتباطات و یک امر اجتناب ناپذیر می‌دانند روزگار ما بیش از هر زمان دیگری نیازمند والدینی است که مسئولیت رفتار فرزندان خود را به طور کامل قبول کنند. فرزندان عصر فضای مجازی، به والدین حقیقی نیاز دارند. آن‌ها به پدران و مادرانی احتیاج دارند که همراه‌شان، در این فضای ناشناخته قدم بردارند و به آن‌ها، راه و رسم زندگی در دنیای رسانه‌های نوین را بیاموزند. این کتاب برای والدین حقیقی نوشته شده است.

در بخشی از کتاب والدین حقیقی، فرزندان مجازی می‌خوانید:

انسان‌ها به دو دسته افراد درون‌گرا و برون‌گرا تقسیم می‌شوند البته اینگونه نیست که یک نفر درون‌گرای خالص یا برون‌گرای خالص باشد. بلکه درون‌گرایی یا برون‌گرایی یک طیف است که در هر شخص ممکن است یک ویژگی غالب باشد.

افراد درون‌گرا تمایل دارند زمان خود را به‌ تنهایی بگذرانند، آن‌ها انرژی خود را از تنهایی کتاب خواندن یا تماشای تلویزیون می‌گیرند؛ اما در عوض انسان‌های برون‌گرا انرژی خود را از حضور در بین افراد دیگر دریافت می‌کنند. درون‌گرا بودن یا برون‌گرایی یا هر تیپ شخصیتی به‌ تنهایی خوب یا بد نیست، بلکه اگر میزان تأثیر آن در زندگی هر فرد، بیش‌ از حد باشد موجب مشکلاتی در ارتباط شخص با دیگر افراد جامعه خواهد شد.

جذابیت‌های فضای مجازی باعث می‌شود افراد تمایل داشته باشند زمان خود را با شبکه‌های اجتماعی یا گشت‌وگذار در اینترنت بگذرانند و همین موجب تربیت افراد درون‌گرا در جامعه خواهد شد. از طرفی افراد درون‌گرا، تمایل بیشتری به حضور در شبکه‌های اجتماعی دارند. برخلاف نام شبکه‌های اجتماعی که نشان از برخوردها و تعاملات اجتماعی است؛ در فضای مجازی شاهد تعاملات سالم در این حیطه نیستیم.

بنابراین واضح است که فضای مجازی انسان‌های درون‌گرا تربیت می‌کند و همچنین انسان‌های درون‌گرا تمایل بیشتری برای حضور در این فضا دارند.