بله
کتاب رسانه‌های اجتماعی در مراکز اطلاع‌رسانی به کوشش محمد امین عرفان‌منش، مهدی رحمانی و میلاد روشنی، مجموعه‌ای از مقالات هشتمین همایش سراسری اتحادیه انجمن‌های علمی - دانشجویی علم اطلاعات و دانش شناسی است.
امروزه رسانه‌های اجتماعی جزء جدایی ناپذیری از زندگی ما محسوب می‌شوند. مزایای این رسانه‌ها در برقراری ارتباط، اشاعه اطلاعات و ارائه خدمات، سازمان‌های مختلف را نیز به استفاده از آن‌ها تشویق نموده است. کتابخانه‌ها و مراکز اطلاع‌رسانی در سراسر جهان نیز در سالیان اخیر از این ابزارها برای مقاصد اجتماعی و حرفه‌ای خود بهره جسته‌اند. با این وجود به نظر می‌رسد که جامعه کتابداری و اطلاع‌رسانی ایران تاکنون نتوانسته است به نحو مطلوب از قابلیت‌های رسانه‌های اجتماعی جهت عملکرد مناسب‌تر و ارائه خدمات بهتر به مخاطبان خود بهره گیرد.
گسترش روزانه رسانه‌های اجتماعی در تمامی ارتباطات، به ویژه ارتباطات علمی و اطلاع‌رسانی امری انکار نشدنی است. امروزه سرعت رشد و پیشرفت این رسانه‌ها به حدی رسیده است که هر هفته یا حتی روزانه به تعداد رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی اضافه می‌شوند و امکانات جدیدتری را در اختیار مخاطبان قرار می‌دهند. افزایش لحظه به لحظه مخاطبان رسانه‌های اجتماعی باعث جلب توجه سازمان‌ها، نهادها، مراکز و موسسه‌های مخاطب مدار شده است؛ دوری و عقب ماندن از این رسانه‌ها به منزله از دست دادن مخاطبین و مشتریان است.
مراکز اطلاع‌رسانی و کتابخانه‌ها از جمله سازمان‌هایی هستند که در استفاده از رسانه‌های اجتماعی پیشتازند، بنابراین باید فرصت‌هایی برای مدیران این موسسات، مخاطبان، دانشجویان، پژوهشگران و علاقه‌مندان این عرصه فراهم می‌شد تا بتوانند بررسی صحیحی درباره کارایی این رسانه‌ها داشته باشند.
هشتمین همایش ملی اتحادیه انجمن‌های علمی - دانشجویی علم اطلاعات و دانش‌شناسی ایران (ادکا) با عنوان «رسانه‌های اجتماعی در مراکز اطلاع‌رسانی» با هدف تعامل بین پژوهشگران و دانشجویان رشته‌های مختلف دانشگاهی، موسسات درگیر با رسانه‌های اجتماعی، محققان، صاحب نظران و علاقه‌مندان این زمینه و هم‌اندیشی متخصصان حوزه کتابداری و اطلاع‌رسانی و سایر حوزه‌های مرتبط برگزار شد و به بررسی ابعاد مختلف نظری و کاربردی رسانه‌های اجتماعی در مراکز اطلاع‌رسانی می‌پردازد. امید است با اینگونه برنامه‌ها زمینه تبادل نظر و تعامل بین تمامی علاقه‌مندان و همچنین افزایش کارایی علمی رسانه‌های اجتماعی فراهم شود.
در بخشی از کتاب رسانه‌های اجتماعی در مراکز اطلاع‌رسانی می‌خوانیم:
اینکه نیازهای حال حاضر آموزش عالی و انتظارات جامعه از آن، نسبت به دهه‌های گذشته دستخوش تغییراتی بزرگ شده، یک واقعیت است. این مطلب می‌تواند تا حدی مربوط به این واقعیت باشد که امروزه بسته به اولویت‌ها، سیاست‌ها و منابع موجود، آموزش عالی هم زمینه‌ساز فرصت‌ها و هم به وجود آورنده چالش‌هاست. نقش راهبری آموزش عالی به عنوان نیروی محرکه توسعه پایدار راهبردی می‌باشد، در این راستا، در دهه آغازین هزاره سوم، از دانشگاه‌ها انتظار می‌رود که ضمن توجه به جنبه‌های یاد شده، مسئولیت اجتماعی خود را بیش از پیش مورد توجه قرار دهند. از این رو، دانشگاه‌ها و موسسه‌های آموزش عالی باید ماموریت خود را از طریق تدوین هدف‌ها و برنامه‌ها و فعالیت‌ها چنان بازنگری کنند که قادر باشند به تولید دانش علمی بپردازند و توانایی لازم را برای عرضه دانش فنی و ترغیب نیروی انسانی با قابلیت‌های مناسب برای درک واقعیت‌های پیچیده اجتماعی پیرامون محیط خود را فراهم آورند (بازگان و عامری، 1389). اگر به‌صورت کلی نگاه کنیم مهم‌ترین نیازهای آموزش عالی مربوط به تضمین کیفیت آموزش، استفاده از تکنولوژی‌های جدید، امکان دسترسی برابر همه افراد جامعه به آموزش عالی (منافع آموزش عالی بیش از هر زمان دیگر آشکار شده است در نتیجه اقبال از همگانی شدن آموزش عالی افزایش پیدا کرده است)، بین‌المللی شدن آموزش عالی (نادری، 1390) و ایجاد برنامه‌های که پاسخگوی نیازهای جامعه (نیازهای اجتماعی، اقتصادی، صنعتی و غیره) باشند و افراد فارغ‌التحصیل را برای ایجاد و یافتن شغل در زمینه مورد نظر توانا سازند، می‌باشد.
در این راستا، برای توسعه کیفیت آموزش‌های دانشگاهی و ارائه خدمات آموزشی به داوطلبان ورود به دانشگاه‌ها، آموزش‌های مجازی از قابلیت‌های لازم برخوردار است. وجود آموزش‌های مجازی به دلیل قابلیت‌های خود چشم‌انداز بسیار مطلوبی را برای توسعه آموزش‌های دانشگاهی پیش روی ما قرار می‌دهند. یکی از شاخص‌های موفقیت آموزش‌های مجازی توجه به استانداردهای کیفی در ارائه دروس و پشتیبانی از دانشجویان است. استفاده از ابزارهای محیط‌های مجازی آموزش برای ایجاد ارتباط و تعامل، می‌توانند در ارتقاء کیفیت آموزش‌های مجازی مؤثر واقع شوند. همان‌طور که از این ابزارها می‌توان در جهت نظارت و ارزیابی فعالیت‌های گوناگون اساتید و دانشجویان نیز استفاده کرد (کاردان و فهیمی‌فر، 1381). استفاده از آموزش مجازی جهت بین‌المللی شدن آموزش و در دسترس قرار دادن آموزش عالی بسیار کاربرد دارد.
