کتاب درنای مهاجر و رودخانه خشکیده

کتاب درنای مهاجر و رودخانه خشکیده اثر اکبر احمدی داستانی زیبا و آموزنده است که به مناسبت جاری شدن آب در رودخانه زاینده رود به منظور توصیف حال مردم اصفهان و طبیعت اطراف به زبانی ساده برای کودکان نوشته شده.

در بخشی از کتاب درنای مهاجر و رودخانه خشکیده می‌خوانیم:

درنای مهاجر مطمئن شد که اتفاق مهمی در راه است و وقتی جلوتر رفت دید آب در کف رودخانه در حال جلو آمدن و پیشروی است ولی از بس زمین خشک و ترک‌ها عمیق است و صدای تشنگی و "آب آب" از زمین به آسمان بلند است خیلی به آهستگی و کندی جلو می‌آید تا زمین را سیراب و رودخانه مرده را دوباره زنده‌رود کند.

مردم آرام آرام به عقب می‌رفتند و با شادی راه را برای آب باز می‌کردند. آب جلو و جلوتر آمد و حالا دیگر مردم آب را مشت می‌کردند و با شادی به هم می‌پاشیدند و بعضی نیز در آب قدم می‌زدند و اشک شوق در آن می‌ریختند. درنای مهاجر از آن بالا به دوردست‌های شرق مسیر رودخانه نگاه کرد. نزدیک غروب بود و آخرین پرتوهای خورشید از سرزمین‌های شرقی با سرعت دور می‌شد ولی پرتوهای انتظار آب همه‌جا نورافشانی می‌کرد.

کشاورزها اینجا و آن‌جا دور آتش جمع شده بودند. یکی تیغه‌ی بیل را روی زمین گذاشته بود و آن را پله برا‌ی پایش کرده بود و انتظار می‌کشید، یکی بیل را روی شانه‌اش گذاشته و دسته آن را در دست گرفته بود، دیگری با بیل آخرین پستی و بلندی‌های کف رودخانه را بر می‌داشت تا آب آسان‌‌تر و زودتر جاری شود و یکی بیلش را به کناری گذاشته بود و رو به آسمان اشک شادی می‌ریخت و دعا می‌خواند و سپاسگزاری می‌کرد، که‌ ای خدا تو را سپاس که آب را آفریدی و با آن همه چیز را جان بخشیدی و هزار بار سپاس که این رودخانه را برای ما جاری کردی. خدایا مزارع ما را سرسبز کن، کودکان گرسنه‌ی ما را سیر کن و دیگر این آب را از ما نگیر و بعد هق هق گریه‌اش به آسمان بلند شد و هی اشک ریخت و اشک ریخت.