کتاب سایه روشن‌های بهاری

کتاب سایه روشن‌های بهاری تالیف مجتبی حبیبی، داستانی در خلال اعتراضات مردمی، سیاست‌های دفاعی بعد از انقلاب ۵۷، سیاست‌های ایران در مواجه با بنی‌صدر و به طور کلی مسائل سیاسی و اجتماعی سال‌های بعد از انقلاب ۵۷ ایران است.

مجتبی حبیبی به سال ۱۳۳۹ در مشکین شهر به دنیا آمد. در سال ۱۳۶۹ مجموعه اشعار زمزمه‌های پاییزی خود را منتشر کرد. در ۱۳۷۰ به مدت یک سال عضو شورای خبر صدا و سیما شد. سپس به مدت سه سال به نوشتن برنامه‌های راه شب در شبکه سراسری صدا مشغول شد. حبیبی همچنین دو سال هم با رادیو جوان ادامه همکاری دارد.

از سال ۱۳۸۲ با خبرگزاری مهر، فارس، ایرنا و... همکاری کرد و در روزنامه‌های کیهان، جوان، سیاست روز، شرق، همشهری، مردم سالاری و... به نقد آثاری هنری پرداخت. کتاب‌های کابوس‌های روز، گذر از فصل‌ها، از نفرین زمین، سینما و صهیونیسم، صهیونیسم در ادبیات جهان، آسیب‌شناسی سینمای پیش از انقلاب ایران، خانه پلاک ۱۸، قمارباز، سایه روشن‌های بهاری، جریان شناسی رمان‌های معاصر، نقد شعر معاصر، چندین زندگی نامه فیلمنامه و... در سال‌های گذشته از او به چاپ رسیده است.

در بخشی از کتاب سایه‌ روشن‌های بهاری می‌خوانیم:

از طرف پاسداران چند نفری به جلو حرکت کردند. اما او روسری سفیدش را در دست گرفت. بلوزش را پاره کرد و سر و گردن لختش را به نمایش گذاشت. پاسداران شرمزده رویشان را برگرداندند. همین حرکت کافی بود تا او نارنجک‌اش را به میان پاسداران پرتاب کرده و خود در میان جمعیت از نظرها پنهان شود. زخمی شدن چند نفر از پاسداران و مردان ریش سفید شهرک به پایان تظاهرات منجر شد. زخمی‌ها با پاترولی روانه بیمارستان شدند. جمعیت تظاهر کننده با تأسف و تأثر از وضعیت پیش آمده پراکنده شدند.

لاستیک‌های مانع تردد از سطح چهار راه برداشته شدند و دقایقی بعد محیط چنان می‌نمود که انگار نه انگار رو در رویی بوده است. بعد از فراغت پاسدارانی که تظاهرات آنان را از کمک به تخلیه مجتمع بازداشته بود، کار تخلیه با سرعت بیشتر ادامه یافت.

داود به همراه دیگر پاسداران به محوطه برگشت. دیگران با فرمان فرمانده به انجام وظایف پرداختند و داود گنگ‌تر از ساعتی پیش که با فرمانده جر و بحث کرده بود به دیوار تکیه داد. نگاهش به سوی ارجمندی و نماینده دادگاه بود که واحدهای تخلیه شده را تحویل می‌گرفتند و بر روی درها برچسب و پلومب می‌زدند. قیافه درهم فرمانده بعد از آنکه موفقیت در عملیات را با زخمی شدن سه نفر از افرادش به دست آورده بود، احساس دلسوزی داود را برانگیخته بود.

فرمانده که با یکی از پاسداران حرف می‌زد و می‌خواست به نحو غیرمستقیم داود هم بشنود، گفت: «حکم صادر شده و ما باید اجرا می‌کردیم. شرایط کمی بهتر بشه، مأموریت‌های اینچنینی از عهده سپاه خارج می‌شه. این نوع عملیات و خرده‌کاری‌ها ما رو رو به‌ روی ملت قرار می‌ده. وظایف سپاه پاسداری از کلیت انقلاب اسلامیه. این کارها توی شهرها، کار شهربانی و بیرون از شهرها هم کار ژندارمریه. کمیته‌ها هم کمکشون هستن. ما باید واقع‌بین باشیم. هنوز افراد شهربانی و ژاندارمری روحیه انجام وظایفشون رو ندارن. کمیته هم به تنهایی نمی‌تونه از عهده برقراری نظم بربیاد ما فعلاً مجبوریم وظایف محوله رو انجام بدیم.»