کتاب قصه‌ای برای پیاده‌رو

در کتاب قصه‌ای برای پیاده‌رو تالیف فهیمه سراوانی، داستان زنی روایت می‌شود که از عرصه زندگی روزمره‌اش به تنگ آمده. از اینکه یک هفته در کارخانه کار می‌کند و یک هفته کارِ خانه.

تنها دل‌خوشی‌اش قدم زدن در پیاده‌‌‌روها و رفتن به کتاب‌ فروشی‌هاست. کتاب‌ فروشی همان جایی است که می‌تواند برای دقایقی با خیال راحت خودش باشد و به یادِ دوران خوش دانشجویی‌اش بیفتد.

در بخشی از کتاب قصه‌ای برای پیاده رو می‌خوانیم:

بابک: من خیلی آدما رو از روی حرفاشون قضاوت نمی‌کنم. وقتی به چهره یه نفر نگاه می‌کنم خیلی چیزا دستگیرم می‌شه، شاید از لحاظ منطقی قابل توجیح نباشه اما اکثرا واقعیت پیدا می‌کنه و حس می‌کنم برداشتم درست از آب در میاد. تو چهره تو آرامشی هست که من سال‌ها برای بدست آوردنش تلاش زیادی کردم اما هر بار ازش دور‌تر می‌شم. تو شاید تنها باشی اما با تنهایی خودت خوشبختی.

-: نوشتن آرومم می‌کنه، اگه ننویسم باید مثه دیوونه‌ها ‌خودم و به در و دیوار بکوبم که شاید آروم شم، گرچه فک نکنم این کارم جواب بده

بابک: پس به در و دیوار کوبیدن یه روش واسه رسیدن به آرامشِ؟! یادم باشه امتحانش کنم
خندیدم و گفتم: چرا نوشتن و امتحان نمی‌کنی، آسون‌تر از روش اولِ
بابک: نمی‌تونم خوب بنویسم، بعضی چیزا ذاتیِ باید استعدادشو تو خودت داشته باشی
-: حتما همون اول که شروع کردی به نوشتن، نوشته‌هاتو با نویسنده‌های ‌مورد علاقت مقایسه کردی؟
بابک: آره خب

-: بنویس بدون اینکه چیزی که می‌نویسی رو با نوشته‌های ‌دیگران مقایسه کنی، بنویس فقط برای خود نوشتن، بنویس تا ذهنت خالی بشه.

بابک با لبخندی مهربان دستش را رو شانه‌ام ‌گذاشت و گفت: امتحان می‌کنم.
بعد از کمی پیاده‌ روی به ماشین بابک رسیدیم. بابک گفت: می‌شه برسونمت؟