کتاب در جستجوی خوشبختی

کتاب در جستجوی خوشبختی نوشته‌ی کریس گاردنر، گویای زندگی فردی‌ است که از دشوارترین شرایط توانسته است به هدف خود یعنی تامین مادی و حمایت پدرانه دو فرزندش، دو نعمتی که خود همواره از آن‌ها محروم بوده، برسد.

کریستوفر گاردنر (Christopher Gardner) فرزندی که پدرش ترکش می‌کند و به دست غضب ناپدری شیاد و بدطینت می‌افکند، با خود عهد می‌بندد که تحت هر گونه شرایطی برای فرزندانش پدری متعهد بماند. اما شکستن عهد خوش‌نیت‌ترین افراد هم روا می‌بود در رویارویی با مصائبی که کریس گاردنر با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد؛ شرایطی که او و پسر نوپایش را به زندگی بی‌خانمان در خیابان‌های سن فرنسیسکو کشاند. اما او هرگز حاضر به رها کردن پسرش نشد و به جستجوی رویایش ادامه داد.

کتاب در جستجوی خوشبختی (The Pursuit of Happyness) اثری تخیلی نیست و به سبک داستان‌های هورشیو آلگر (نویسنده‌ی آمریکایی قرن نوزدهم) و بر اساس داستان الهام‌بخش فیلم ارزشمند «در جستجوی خوشبختی»، نوشته شده است.

در بخشی از کتاب در جستجوی خوشبختی می‌خوانیم:

در یک چشم به هم زدن، بزرگ‌ترین هراس‌ها به جانم افتاد. بعد از بازگشت چند‌ ساله‌ی مادرم، همان‌ طور که ناگهان پیدایش شده بود، دوباره ناپدید شد. ناگهان بی‌اطمینانی نامحدود و نامعلومی بر همه‌ی چیزهای دنیای من سایه افکند. وقتی دوباره چشم بر هم زدم، خودم را در منزل دایی ویلی در خیابان نوزدهم و مینیک دوازده خیابان به طرف غرب، که بیشتر سه سال بعد را در آن‌جا زندگی کردم، یافتم. انگار که نمایشنامه‌ای که در آن زندگی می‌کردم، یک‌ روزه عوض شد و بی‌هیچ سؤالی باید به روز بعد، با نمایشنامه‌ی جدید و شخصیت‌ها و عوامل جدید می‌پریدم.

بر عکس واکنش‌های طفره‌آمیزی که در منزل دایی آرچی، وقتی که جوان‌تر بودم در برابر سؤالات نثارم می‌شد، یا آن‌ طور که مادرم جواب سؤالاتم را به صورت کلی یا جزئی می‌داد، در منزل دایی ویلی هر‌ وقت سؤالی می‌پرسیدم، او و همسرش الامه انگار که به زبان خارجی حرف زده باشم، اصلا جوابی نمی‌دادند. حدود ده ماهی که در نظر یک کودک ده‌ ساله یک عمر بود، گذشت بی آن که سر نخی از این که بر سر مادرم چه آمده و کجا بود، بیابم.

بعد او را در یکی از غمگین‌ترین موقعیت‌های دوران کودکی‌ام، از دور در یک تشییع جنازه کنار نگهبان زندان دیدم. آن ماه‌ها حتی نمی‌دانستم که او زنده است یا نه. تا وقتی که آن صحنه‌ی عینی، قطعه‌ی اصلی پازلی که ده‌ها سال بعد برایم بیشتر توضیحش دادند، پیش آمد.

برای این که موضوعات گیج‌ کننده‌تر شوند، این بار افلیا را فرستادند رفت. حالا دومین فرد مهم زندگی‌ام ناپدید شده بود. طبق معمول، توضیحات مبهم بود. ولی سال‌ها بعد فهمیدم که دایی ویلی و زن دایی الامه تصمیم گرفته بودند که خواهر دوازده‌ ساله‌ی من بهتر بود در خانه و مدرسه تأدیبی‌ای که مخصوص دخترانی بود که در توافق با قوانین مشکل دارند، زندگی کند.