کتاب سکوت

کتاب سکوت، اولین رمان زهرا لرستانی است که باید آن را بارها و بارها بخوانید تا بتوانید عمق آن را درک کنید.

در بخشی از کتاب سکوت می‌خوانیم:

فکرش این بود که موری در مورد قرص‌ها و دخترک کمکش کند می‌دانست می‌تواند روی موری حساب کند خوشحال هم می‌شد. ‌روز کاری فرقی با بقیه روزها نداشت. ‌برای او تنها تفاوتش با روزهای دیگر این بود که در تمام مدت به دختری فکر می‌کرد که وقتی برگردد در خانه منتظرش خواهد بود. این خیال لذتی را در او بیدار می‌کرد که سال‌ها فراموش شده بود. ‌موقع ناهار دوباره با موری در مورد آمدنش به خانه صحبت کرد، سوالاتی در مورد رفتار با بچه‌ها‌ از او پرسید. ‌هر چه بود موری مدت‌هاست که از برادر و پسرش نگهداری می‌کند. ‌آنقدر در این زمینه صحبت کرد تا توانست بحث را به قرص‌ها و بلوغ دخترک بکشاند و خوشبختانه این خود موری بود که در این باره پرسید:

- خوردن قرص‌ها رو شروع کرده؟
- نمی‌دونم مثل اینکه... . ‌یعنی این طور به من گفتند.
- نپرسیدی ازش؟
- نه نتونستم
- نتونستم یعنی چی؟ باید در مورد این مساله باهاش حرف بزنی.
- وکیلش می‌گفت که یکی دو هفته‌ای‌ میشه که زیر نظر روانشناس شروع کرده به خوردن قرص‌ها. البته الان دیگه نیاز به‌ روانشناس نداره. فقط هر دو هفته یکبار باید ببرمش درمانگاه معاینات کلی بشه. در مورد عوارض داروها می‌دونی که؟
موری در حالی که با لیوانش بازی می‌کرد، سرش را تکان می‌داد. ‌کم‌تر پیش میامد که او موری را به این شکل جدی ببیند.
- وکیلش می‌گفت قرص‌ها رو دادیم به خودش ولی گفت من به خوردنش نظارت داشته باشم. ‌اما... ‌اما...
نمی‌دانست جمله‌اش را چطور تمام کند، موری به دادش رسید و جمله این طور تمام کرد:
- اما جراتشو نداری. ‌نمی‌خوای از این چیزها حرف بزنی. ‌مگه نه؟
سرش را پایین انداخت. ‌موری راست می‌گفت. ‌نمی‌توانست از چیزی که تا به این پایه از آن متنفر بود با کسی حرف بزند. فکر می‌کرد با سکوت در مورد بیماری و قرص‌ها، با نادیده گرفتنشان، ضعیفشان می‌کند؛ نوعی مبارزه منفی.
- تو باید باهاش حرف بزنی. ‌اگه نمی‌تونی من حرف می‌زنم. هرچند اگه خودت بگی بهتره.
موری حرفی که او گفتنش برایش آنقدر سخت بود را به راحتی به زبان آورده بود.