کتاب استاد مطهری از نگاه خانواده

کتاب استاد مطهری از نگاه خانواده، مجموعه‌اى است به کوشش شورای نظارت بر نشر آثار استاد شهید مطهری، مشتمل بر مصاحبه‌هایى با چند تن از اعضاى بیت معظم استاد مطهرى. این مجموعه حاوى نکاتى بدیع و آموزنده است که گوشه‌اى از شخصیت جامع‌الاطراف آن استاد فرزانه را ترسیم مى‌نماید. 

شخصیت کم نظیر استاد مطهرى از جنبه‌هاى مختلف قابل بررسى و کنکاش است، از جنبه علمى، اجتماعى، سیاسى، خانوادگى، معلمى گرفته تا اخلاقى، عرفانى، ایمان مذهبى و غیره. این تحقیقات مى‌تواند ما را به سرّ توفیق کم‌نظیر این مرد الهى که در عمر شصت ساله خود آثار فراوان گرانقدر، غنى و مؤثر از خود باقى گذاشت و ثمرات اجتماعى فراوان نیز داشت رهنمون سازد و از این طریق شخصیت او الگوى همه کسانى قرار گیرد که طالب زندگى اسلامى و مؤثر در دنیاى امروز هستند، خصوصا جوانان مسلمان که به سائقه فطرت پاک و خدا جوى خود در جستجوى شخصیت‌هاى نمونه اسلامى هستند تا مدارج تکامل انسانى را در این دنیاى پر فریب هر چه سریع‌تر بپیمایند. 

در کتاب استاد مطهری از نگاه خانواده با همسر، سه فرزند پسر و یکى از دختران استاد مطهرى گفت‌و‌گو و مطالب ناگفته فراوانى از زندگى خصوصى ایشان بازگو شده است که مى‌تواند الگوى تربیتى و فکرى اسلامى را به همگان به ویژه نسل جوان عرضه بدارد. 

در بخشی از کتاب استاد مطهری از نگاه خانواده می‌خوانیم:

گفت و گو با دکتر مجتبى مطهرى: پدرم مى‌گفت: اگر مراقب جوان‌ها نباشیم از دست مى‌روند... 

«شهید مطهرى در قامت یک پدر» 

در گفت و شنود با دکتر مجتبى مطهرى

درآمد: عطوفت، مهربانى و شکیبایى پدر را یکجا در دل و جان به ودیعت گرفته است. ذره‌اى کدورت، دلتنگى و یا گلایه از هستى و یا دیگرانى که سال‌هاست از کنار مهربانی‌ها و صبوری‌هاى شهید مطهرى گذشته‌اند و از لطافت‌هاى بى‌نظیر روح‌بخش او سخن نگفته‌اند، ندارد. لحنش آنگاه که از پدر سخن مى‌گوید، با اندوهى ملاطفت‌آمیز رنگ مى‌گیرد و از لحظه‌هاى ناب همدلى با پدر آن‌گونه سخن مى‌گوید که گویى پدر در آستانه بهار ایستاده است و با لبخند گرم خویش سرماى زمستان جهل را از دل‌هاى ما مى‌رباید. 

امیر مجتبوى: شهید مطهرى فرزندانشان را چگونه تشویق مى‌کردند؟

پدر پیوسته بیان طریقت و راه مى‌کردند و راه خدا، راه انبیا، راه انسانیت و راه سعادت را بیشتر به صورت ایجاز و کنایه و در پرده موعظه و حکمت بیان مى‌کردند. بسیار مختصر سخن مى‌گفتند و کمتر مسائل را توضیح مى‌دادند. از تطویل کلام به شدت پرهیز داشتند و پیوسته به نکات اساسى اشاره داشتند و درک معانى جزئى را به عهده مخاطب مى‌گذاشتند. 

آیا از این رهنمودهاى تلویحى خاطره‌اى را به یاد دارید؟

بله. یادم هست که مى‌خواستم کنکور بدهم و پدر مى‌گفتند «اگر من جاى مجتبى بودم طلبه مى‌شدم.»...