کتاب کدامین گل به غم بسرشته‌تر

مجید خادم در کتاب کدامین گل به غم بسرشته‌تر، موفق به خلق راوی ترکیبی شده؛ به نحوی که راوی دارای چشمی ترکیبی است که همزمان با دو عدسی دوربین و نزدیک‌بین هم به مرور خاطرات افراد متعدد در میان اوراق خاطرات می‌پردازد و هم دیافراگم عدسی را گشاد کرده و به مرور خاطرات دور زمانی - مکانی می‌پردازد.

در واقع درون یک مغز روایت‌گر ثابت، ابزاری ترکیبی و متحرک تعبیه گردیده است تا بتواند خاطرات پراکنده دور و نزدیک را که از زاویه دید افراد متعدد روایت می‌شود، مجموع کرده و در یک خط روایتی قرارداده تا بدین طریق از خشکی و سردی و بی‌روحی ژانر خاطره‌نویسی به سمت پویایی، تحرک و سرزندگی ژانر داستانی حرکت کند.

در بخشی از کتاب کدامین گل به غم بسرشته‌تر، می‌خوانیم:

صدای شلیک تیربار جلیل از پایین‌ به‌گوش می‌رسید. کنار مصیّب پشت صخره‌ای نشستم. مه داشت رقیق‌تر می‌شد. صدای تیربار که کامل قطع شد، مصیّب هم کنار دستم از هوش رفته بود.

بلند شدم رفتم پایین. هر‌چه پایین‌تر می‌رفتم هوا شفاف‌تر می‌شد. پیدای‌شان که کردم، پشت سنگی پناه گرفته، مجید داشت با دو انگشت، چشم‌های شریف حسینی را می‌بست. جلیل هم تیر خورده بود امّا هنوز زنده بود. مهمّات تیربار تمام شده بود و برای اولین‌بار جلیل را بی‌ضربدر نوار تیر روی سینه‌اش دیدم.