در کتاب چگونه انحصار طلبی کارکنان را متوقف کنیم؟ اثر هاجر فرهمند، سعی شده با نثری روان و ساده، انواع مختلف انحصارطلبی، دلایل لزوم توقف انحصارطلبی و چگونگی شکلگیری انحصارطلبی در سازمانها بیان شود.
تاثیرات نامحسوس این پدیده رایج در سازمانهای دولتی تشریح گردد و نهایتاً راهکارهایی جهت توقف انحصار طلبی کارکنان و واکنشهای احتمالی انحصار طلبان در برابر تغییرات ارائه شود. انحصار در زمینههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، محدودیتهایی ایجاد میکند، آزادی عمل و عقیده را از دیگران سلب میکند و اقتصاد افراد و جامعه را با آسیب و اختلال جدی مواجه میسازد. انحصار طلبی در وظایف کاری نیز محدودیتهایی برای سازمانها ایجاد میکند. در سازمانهای دولتی یکی از عوامل گلوگاهی فساد اداری، انحصار طلبی است. علیرغم اهمیت و تأثیر انحصار طلبی در سازمانها، این موضوع کمتر مورد توجه مدیران قرار گرفته و برای رفع مشکلات ناشی از آن، برنامهریزی و راهکار ارائه شده است.
بهطور خلاصه در بیان اهمیت و تأثیر انحصار طلبی کارکنان میتوان گفت، یکی از عوامل اصلی و گلوگاهی فساد اداری بهویژه در سازمانهای دولتی، انحصار طلبی است. علاوه بر این انحصار طلبی در وظایف کاری موجب میشود کارکنان، از انحصار اطلاعاتی و وابستگی کاری که ایجاد کردهاند بهعنوان ابزاری برای اعمال فشار به مدیران و راهی برای رسیدن به خواستههای نامعقول خود استفاده کنند.
تاکنون بهدلیل گستردگی علم مدیریت و حوزه منابع انسانی، ریشهیابی و تحلیل موضوع انحصار طلبی کارکنان، علیرغم اهمیت و تأثیر آن در سازمانها، کمتر مورد توجه مدیران قرار گرفته و برای رفع مشکلات ناشی از آن، برنامهریزی و راهکار ارائه شده است. به همین جهت تصمیم بر آن شد که با استفاده از تجارب چند ساله، کتابی کاربردی برای مدیران در این زمینه نوشته شود تا به زوایای مختلف موضوع پرداخته شود.
در بخشی از کتاب چگونه انحصار طلبی کارکنان را متوقف کنیم میخوانیم:
موفقیت سازمانها تا حد زیادی به شایستگی و صلاحیتهای مدیران برمیگردد. هیچ سازمانی وجود ندارد که موفقیت پایداری را کسب کرده باشد و دارای مدیری کارآمد و شایسته نباشد. دمینگ نقش مدیر ارشد را در سازمانها بهدرستی تعریف کرده است. ایشان میگوید بیش از 85 درصد موفقیت یا عدم موفقیت سازمانها در گرو عملکرد مدیران بوده و مابقی مربوط به سایر عوامل و کارمندان میباشد. بنابراین میتوان گفت انتصاب مدیران شایسته، رمز موفقیت هر سازمان در جهت اثربخشی بیشتر است و میزان موفقیت سازمان در رسیدن به اهداف و مأموریتهایش تا حد زیادی به مدیران آن وابسته است.
بله

















