کتاب برهان امامت

کتاب برهان امامت با موضوع امامت امیرالمؤمنین علی علیه السلام و گردآوری برگزیده‌ترین مقالات از علمای اسلام و صاحب‌نظران این حوزه به نگارش درآمده است. با مطالعه این اثر می‌توان به دید کاملی در مورد امامت دست یافت.

ما به عنوان شیعه، وظیفه شناخت امام را هم در سطح ظاهر و هم در ابعاد ژرف‌تر بر عهده داریم. در بعد اول آثار زیادی تا به امروز تولید و منتشر شده است، اما در ابعاد فلسفی و زوایای ژرف‌تر شخصیت امام، کار شایان ذکری صورت نگرفته است و این اثر نیز در همین راستا و برای پر کردن این خلأ تدوین شده است. همه ما مأمور به معرفت امامان و امام زمان هستیم. معرفت امامت و فرهنگ و اصل و ریشه آن، امامت علی بن ابی طالب (ع) است و در همین راستا نیز، معرفت امام زمان (ع) بر ما واجب شده است.

ما خوشبختانه سعادت شیعه بودن را از بدو تولد داریم، اما این امر کفایت نمی‌کند و این شناخت در دو بعد نامی و تفصیلی باید باشد. ما در بعد نامی شناخت خوبی داریم، اما در شناخت تفصیلی امامان و کسب معرفت در خصوص ایشان نیازمند قدم‌های بیشتری هستیم. هم اثبات امامت و هم شرح ویژگی‌های امامت حائز اهمیت است. ما باید به این ضرورت برسیم که رابطه‌مان را با غدیر حفظ کنیم، چرا که غدیر روز عهد است. یادآوری این عهد که برگردن همه ما شیعیان است، مقدمه‌ای بر عهد با ولی و امام حاضر است. فهم اینکه این عهد چه نقشی در زندگی شیعیان دارد او را متوجه دو نکته می‌کند. اولین آن حوزه معرفتی و در مرحله بعد، افزون شدن محبت و رسیدن به اطاعت بی چون و چرای اهل بیت است.

حقیقت دین، اسلام بوده؛ خواه نزد نوح (ع)، ابراهیم (ع)، موسی (ع) یا محمد (ص) باشد؛ همان که طی اعصار و قرون به اقتضای استعداد، ظرفیت و شرایطی که اقوام در آن سیر می‌کردند، از طریق و به وسیله بیش از یکصد و بیست و چهار هزار نبی و رسولِ گرامی عرضه شد تا جمل خلایق، در طریق سلم به مقام سلامت و سعادت دنیوی و اخروی نائل شوند.

آثار فراوانی در طول تاریخ با عنوان امامت داریم و عامل تمایز این کتاب، گردآوری و گلچین مقالاتی از قلم‌های متخصصین، علما و بزرگانی هستیم، که مجموعه این مقالات و گفتگوها، بسته کاملی را بدست مخاطب می‌دهد. کتاب برهان امامت در شش سر فصل اصلی مثل ولایت مطلقه، تشیع، مکتب اهل ولایت، غدیر و اتمام نعمت و... با قلم بزرگان و علمایی چون آیت الله وحید خراسانی، علامه میرجهانی (ره)، آیت الله ری شهری و میرباقری و تعدادی مقاله و اثر ترجمه‌ای علمای بزرگان اسلام تدوین شده است.

در قسمتی از کتاب برهان امامت می‌خوانید:

سخنان آیت‌الله العظمی وحید خراسانی به مناسبت دهه فرخنده غدیر
غرض از خلقت تمام منظومه‌ها، کهکشان‌ها و حساب حد و حصر این‌ها و عظمتشان را جز خالقشان نمی‌داند. همه این تشکیلات مقدمه دو کلمه است: یکی معرفت و یکی عبادت. غایت و ثمره خلقت این است:
عصاره این عالم، انسان است و انسان هم مخلوق برای این دو کلمه است: اول خدا را بشناسد، دوم خدا را بپرستد.
بعثت صد و بیست و چهار هزار پیغمبر و سلسله وحی و نبوت هم مقدمه همین دو کلمه است و این دو میسر نیست؛ الا به این دو امر، فقط آنچه بشر را به این دو مطلب نائل می‌کند، عبارت است از: «قرآن» و بیان.
قرآن: جز وحی خدا، چراغی برای این راه نیست. در مقام معرفت‌الله و عبادت‌الله، تمام انوار عقول بشر خاموش است. نور عقل تنها در اموری روشنفکری می‌کند که زیر شعاع عقل است؛ آنچه تحت فکر است، قابل تفکر است؛ ولی آنچه فوق فکر است، فوق عقل است،‌ دیگر چراغ عقل و فکر آنجا خاموش است. آن کس که فوق عقل است، خالق عقل است. آن کس که فوق فکر است، آفریننده فکر است. این است که آنجا هیچ مشعلی کار نمی‌کند. فقط چراغ وحی است و تفسیر وحی. آن وحی باز بدون آن مفسر نتیجه‌اش عقیم است.
هر قانونی، مفسری لازم دارد. علم، معلم می‌خواهد. طب، طبیب می‌خواهد. اگر طب باشد و طبیب نباشد، نتیجه آن طب کجا حاصل می‌شود؟ «قرآن»، طب بشریت است. امام، طبیب انسانیت است. قرآن، قانون معرفت و عبادت است. امام، مفسر این قانون است.