کتاب اعترافات یک معتاد انگلیسی

توماس د. کوئینسی در کتاب اعترافات یک معتاد انگلیسی به بیان توهمات، بی‌خوابی‌های و تصاویر کابوس‌واری می‌پردازد که در دوران مصرف روزانه‌ی تریاک گرفتار آن بوده است و تصویری از دردها و لذات ناشی از مصرف تریاک در برابرمان می‌نهد و به این ترتیب رابطه‌ای میان خودشناسی هنری و اعتیاد برقرار می‌کند، اتفاقی که راه را برای نسل‌های آتی ادبی معتاد از بودلر گرفته تا بورخس باز می‌کند.

کتاب اعترافات یک معتاد انگلیسی (Confessions Of An Opium Eater) حاصل تجربیات 20 ساله نویسنده از گرفتاری در دام اعتیاد است و وی به شیوه‌ای جذاب و داستانی، ماجراهای دوران کودکی، علت گرایش به مواد مخدر و مشکلاتی را که در پی گرفتاری به این مواد داشته بیان می‌کند.

توماس د. کوئینسی (Thomas De Quincey) که فردی تحصیلکرده و روزنامه‌نگاری برجسته بوده، بعد از رهایی از چنگال اعتیاد برای این که بتواند دیگران را از درافتادن به این دام رهایی بخشد و اثری مستند را برای مطالعه در موضوع اعتیاد به مواد مخدر و تحقیق درباره علل گرایش و حالات یک فرد معتاد فراهم کند، این کتاب را نوشته است.

کوئینسی علاوه بر ابتکار و البته شجاعتی که در این زمینه از خود نشان داده سبکی دلنشین و فارغ از سرزنش و امر و نهی را برای بیان جنبه‌های مختلف مشکلات اعتیاد و فرد معتاد برگزیده و همین شیوه سبب شده تا این اثر بعد از گذشت حدود 150 سال همچنان طراوت و تازگی داشته باشد.

در بخشی از اعترافات یک معتاد انگلیسی می‌خوانید:

ای خیابان آکسفورد، ای نامادری سنگدل! تو که به ناله‌ها‌ی یتیمان گوش می‌سپاری و اشک کودکان را می‌نوشی، سرانجام من از تو رهایی یافتم، زمانی فرا رسید که دیگر دلواپس ماندن در پیاده‌روهای بی‌پایان تو نبودم؛ دیگر در میان تشنج‌ها‌ی گرسنگی نمی‌خوابیدم و بیدار نمی‌شدم. بی‌شک، جانشینان بسیاری پس از من و آنِ قدم بر جای پای ما نهاده‌اند- وراث بدبختی ما، یتیمان دیگری هستند که چون آنِ آه برمی‌کشیدند، اشک‌ها‌یی که کودکان دیگری فرو می‌ریختند؛ و تو، ای خیابان آکسفورد، بی‌شک ناله‌ها‌ی قلب شکستگان بسیاری در تو طنین انداز شده است. اما طوفانی که من از آن جان سالم به در برده‌ام، چنین به نظر می‌رسد که نوید بخش بهاری طولانی بود؛ رنج نابهنگامی که متحمل شدم، فدیه‌ای ‌بود برای سال‌ها‌ی متمادی پیش‌رو، بهایی برای مصونیت طولانی مدت از اندوه و اگر بار دیگر تنها و متفکرانه در خیابان‌ها‌ی لندن قدم بزنم (که اغلب این کار را انجام می‌دادم) با ذهنی آرام و بی‌تشویش خواهم بود.