کتاب افسانههای کهن ایران، شغال بی دم و 20 داستان دیگر از حیوانات با کوشش و گردآوری خانم پروانه چتروز تاجانی مجموعهای است از چند افسانهٔ جذاب و خواندنی کهن پارسی که همگی در یک کتاب جمع آمدهاند.
داستانها و افسانههای کهن ایرانزمین، همچون طلای نابی است که باید توسط جواهرساز ماهری ساخته شود تا درخشش آن چشم هر مشتاقی را به خودم جذب کند. این متون، میتوانند دستمایهی مناسبی برای آموزش فرهنگ ایرانی از پایبست به کودکان باشند.
ادبیات عامیانه، خصوصاً افسانهها، غالباً تأثیر فراوانی در ادبیات کودک داشته است. این نوع ادبی، درونمایهی جامعی را در اختیار مخاطب قرار میدهد که گاه، فراتر از حدود فرهنگی یک جامعه است. همین نکتهی ظریف، باعث میشود که متن، برای مخاطب خوشایند به نظر برسد.
شنیدن، خواندن و دیدن ماجراهای افسانهای بعد از بازی، میتواند مهمترین تفریح کودکان باشد. همانگونه که در گذشته نیز بر این منوال بود. البته «مناسبسازی افسانهها برای کودکان، با هدف سرگرم کردن و انتقال مجموعهای از دانش بشری، عمری طولانی دارد.» کودکان شب هنگام با افسانهی شیرین پدربزرگ و مادربزرگ یا دیگران سرگرم میشدند و چنان مسحور ماجرا میشدند که خود را فراموش میکردند. کودک با استفاده از قوهی تخیلش، ماجراها را با تصویر ذهن خود بازسازی میکند و با قهرمان داستان مأنوس میشود و خود را بهجای او میپندارد و با افسانه، عملاً زندگی میکند و تفریحی بسیار سالم برای خود میسازد. ازاینرو، هر چند افسانهها مکرراً برایش تعریف میشود، برای او خستگی در پی نخواهد داشت و میپندارد که داستان زندگی و قهرمانیهای خود اوست که برایش تعریف میشود. درنتیجه، افسانه همواره برای او شیرین است.
بله


















