کتاب شورا و مشورت در آیینۀ قرآن و نهج البلاغه

در کتاب شورا و مشورت در آیینۀ قرآن و نهج البلاغه، به اهمیت نقش مشورت در زندگی پرداخته شده است. دراینجا بیان شده مشورت کردن در اسلام فقط به موضوعات اجتماعی محدود نمی‌شود و مسلمانان تقریباً در هر امری با یکدیگر مشورت می‌کنند. فریبا بچاری این امر مهم را در این کتاب به طور وسیعی بیان می‌کند.

اسلام حاوی جامع‌ترین قوانین برای سعادت بشر است. این قوانین بر‌ اساس سرشت انسان استوار شده و ضامن تعالی جامعه بشری است، با این وصف به طور قطع اهمیت مشـورت و شورا به منزله‌ی یکی از مسائل مهم در دین اسلام است، در‌ این دین، تعالی انسان مدّ‌نظر بوده است. با پیشرفت دانش و فناوری، ضرورت تبادل اطلاعات در میان انسان‌ها بیشتر نمایان می‌شود؛ چرا که تصمیم‌گیری‌های اجتماعی در زمینه‌های مختلف زمانی دقیق‌تر خواهد بود که افراد صاحب‌نظر در انجام آن دخیل باشـند؛ در واقـع تبادل اندیشه‌ها به صورت درست می‌تواند تصـمیم‌گیری‌ها را تعدیل کند که در این صورت طبیعتاً نتایج به‌دست آمده مطلوب‌تر خواهد بود.

دستیابی به تجارب دیگران و استفاده از نظـریات سازنده آنان به وسیلۀ مطالعۀ آثار، زندگی و الگوهای رفتاری، طرح سؤال و مشورت و نظرخواهی امکان‌پذیر است. مشورت به معنای عام و گسترده، جریانی است که در همۀ اعصار برای همۀ افراد، مطرح بوده، اما در عصر ما با دامنه‌ای گسترده‌تر مطرح است؛ زیرا تکنولوژی جدید، انسان را با دشواری‌ها و بن‌بست‌هایی متعدد رو‌به‌رو نموده است. در دنیای امروز، زندگی بدون مشورت، مشارکت و همفکری با دیگران، امکان‌پذیر نیست.

 فریبا بچاری در کتاب شورا و مشورت در آیینۀ قرآن و نهج البلاغه، نقش مشورت در زندگی را نقشی اساسی می‌داند. تحقیقات تجربی نشان می‌دهد که مشورت اگر مهم‌ترین نقش را در پیشرفت و استفاده بهینه از زندگی نداشته باشد، دست‌کم یکی از بهترین نقش‌ها را ایفا می‌کند. روشی که در این کتاب به کار رفته است، علاوه بر تفکر بر مسئلۀ بسیار مهم مشورت و مشاوره، از روش کتابخانه‌ای و مراجعه به منابع مکتوب و همچنین منابع دیجیتالی به فیش‌برداری پرداخته و پس از بررسی‌های اولیه به جمع‌بندی رسیده است. همچنین از قرآن کریم و نهج‌البلاغه ترجمه‌ی مرحوم دشتی، شرح نهج‌البلاغه از آیت الله ناصر مکارم شیرازی و محمد عبده و کتاب منتخب الغرر 2400 سخن از سخنان حکمیانه علی(ع) فضل الله کمپانی، کتاب مفاتیح الحیاﺓ آیت‌الله جوادی آملی، المیزان محمدحسین طباطبایی و کتاب دانشنامه امام علی(ع) و منابعی دیگر بهره گرفته شده است.