بله
نقوش و حجاری ها و نگـارگـری های به جای مانده از دوران باستان تا زمان اسلام نشان دهـنده عـلاقه و ذوق ایرانیان به هـنر موسیقی می باشد. در دوران پس از اسلام موسیقی به دلیل مخالف ها، شکوفایی دوران پـیشین خود را از دست داد. ولی به هـر حال به حیات خود ادامه داد. این استمرار را می توان در زمان صفویه در بنای کاخ چهـلستون و اتاق موسیقی کاخ عالی قاپو مشاهـده کرد.
فرهنگ شناسان معتقدند که بارزترین نشانه های قومیت و بهترین ابزار شناسایی خصایص یک ملّت، فرهنگ بومی آنهاست. فرهنگ بومی به مثابه جلوه گاهی ارجمند و والا آینه وار منعکس کننده موجودیت و ارزش های هر قوم می باشد. خوشی ها و ناملایمات مردم عادی برگرفته از طبیعت پیرامونشان است. هیجانات شادمانه و افسردگی های انزوا گرایانه حاصل شرایط زندگی و بازتاب تأثیر محیط آنهاست و اعتقادات، روحیات و باورهای مردم ساکن در کوه ها و دشت ها به روشنی در رفتار، گفتار، عادات، سنن و خصوصاً هنرهای آنها متجلی می شود. صنایع دستی، ابزار کار، آداب، قصه ها و شعرها و آوازها، به روشنی رازهای درونی و خصایص عاطفی این مردم را بیان می کند. در میان تمام عناصر فرهنگی، موسیقی بومی که معمولاً تلفیقی از شعر و نغمه گری است، بازگو کنندۀ باورها و نشان دهندۀ ارزش ها به شمار می آید.
