بازار یا همان «سوق» در فرهنگ و متون اسلامی از جایگاه ویژهای برخوردار است و بهعنوان مرکز تجارت اسلامی، همیشه مورد توجه بزرگان اسلام بوده و هیچگاه صلاح و فساد بازار را از صلاح و فساد جامعه جدا نمیدانستهاند. با توجه به اینکه بازار، اجناس مورد نیاز مردم را تهیه و عرضه میکند و یکی از بزرگترین کارهای خدماتی را انجام میدهد، از ارزش و قداست ویژهای برخوردار است و چنانچه به برخی گناهان آلوده نمیشد، بیگمان یک عبادتگاه بزرگ به حساب میآمد؛ زیرا برآوردن نیازها و راه انداختن کارهای مردم و برطرف کردن مشکلات جامعه، از بزرگترین عبادات است.
کسی که با تاریخ آثار مذهبی آشنا باشد کاملاً به نقش بازار در این میدان آگاه است؛ چراکه ساخت و احداث بسیاری از مساجد بزرگ، تکیهها، حسینیهها و مدارس علمیه، چاپ کتب ارزشمند، تقویت بنیه حوزههای علمیه و ... به همّت بازاریان و کسبه متدین و مذهبی بازار بوده است.
روشن است که وقتی سخن از بازار و کسبه به میان میآید، مقصودمان سودجویان، محتکرن و زالوصفتانی نیستند که تنها در فکر پر کردن جیب خود هستند و از درآمدهای نامشروع و مکیدن خون جامعه روز به روز ثروتمندتر میشوند؛ بلکه منظور ما قشر متدین، مذهبی و مؤمنی است که ضمن برخورداری از امکان مالی، از راه مشروع به تجارت میپردازند و در بسیاری از کارهای خیر و عامالمنفعه به فریاد نیازمندان جامعه میرسند.
بله























