رمان جنین

... اینجا همان شهری است که مدت شش سال مقرّ اصلی حکومت طالبان بوده است؛ این روزها در خیابان‌های شهر، رفتوآمد نیروهای ارتش ایالات متحده و انگلستان به چشم می‌خورد؛ به امید اینکه اُسامه بنلادن و ملامحمدعمر به‌زودی در جنوب افغانستان به دام نیروهای ارتش گرفتار شوند. بله، اینجا قندهار است.
ـ «دیوید فاستر»، خبرنگار M.V.T  از قندهار، چهاردهم مارس 2002.
ـ عالی بود دیوید!
ـ متشکرم «ران»! راستی پَشتون های افغانی هم مانند ایرانی‌ها عید نوروز دارند؟ بدم نمیاد از آدابورسومشون فیلم بگیرم. اولین عید پس از پایان جنگ! جالب می‌شه.
ـ هی دیوید، یادت باشه ما تا چند روز دیگه باید برگردیم.
ران دوربین و وسایل را پشت ماشین گذاشت و دیوید پشت فرمان نشست. ماشین خبرنگاری امریکایی با گذر از خیابان‌های نیمه‌ویران قندهار، همچون نقاط دیگر افغانستان، مسیر خود را به طرف پایگاه سربازان امریکایی در قندهار می‌پیمود.
من دیوید ویلیام فاستر، 34 ساله، خبرنگار خبرگزاری M.V.T هستم البته بهتر است بگویم خبرنگار سابق این خبرگزاری، چون درست پیش از شروع به نوشتن این متن، درخواست استعفایم را برای مدیر خبرگزاری آقای جیمز استون ایمیل کردم.
بله، من دیوید فاستر، در خانواده‌ای یهودی‌الاصل، در نیویورک متولد شدم. پدرم، «ویلیام» یهودی نبود؛ در ‌‌واقع او هیچ دینی نداشت. ولی پدربزرگ و مادربزرگم یهودی بودند. آ‌‌ن‌ها سال 1945 ازدواج کرده بودند؛ درست روز خودکشی هیتلر. آن زمان مادربزرگم پرستاری انگلیسی در فرانسه و پدربزرگمـ که نام او هم دیوید بودـ از پارتیزان‌های یهودی ضد هیتلر بود که همراه متفقین می‌جنگید. بله، از همان داستان‌های عشقی دهة 1940 میلادی، داستان مسخرة سرباز قهرمان و پرستار مهربان و‌ ... .