کتاب چشم هایت دلیل جاذبه اند

«بهروز آورزمان» شاعری است فعلاً محتاط. او در نزدیک شدن به زبان و بیان نو در غزل با تردید نزدیک شده است و درست به همین دلیل شعر او را باید در ردۀ نوقدمایی قرار داد.

زبان شعر او علیرغم رویکرد کهن، تظاهرات روشنی از نوگرایی را هم در خود دارد. نکته اما اینجاست که او در اغلب اوقات تلفیقی دلپذیر از این دو گونة بیانی ارائه می‌دهد. به عبارت دیگر غزل او قدمایی نیست اما به نوگرایی‌های افراطی دو دهه اخیر غزل مدرن و پست‌مدرن هم روی خوشی نشان نمی‌دهد و در برزخ غزل نوقدمایی مسکن می‌گزیند.

غزلی که در هر صورت باید آنرا در گروه غزل سنتی فارسی رده‌بندی نمود.