بله
گویش لری سیلاخوری (ľoři siľâxoři)، از دسته‌ی جنوب غربی زبان‌های ایرانی است که شاخه‌ی بزرگی از زبان‌های هند و اروپایی به شمار می‌رود. بررسی این گویش و دیگر گویش‌های ایرانی، می‌تواند دروازه‌ی گنجینه‌ی ارجمندی از واژگان ریشه‌دار پارسی را به روی پژوهشگران زبان‌های ایرانی بگشاید. بهره بردن از واژگان گویش‌های محلی، می‌تواند زبان فارسی معیار را بسیار پرمایه‌تر و توانمندتر کند. داده‌های زبانی، هم‌چنین می‌توانند مردم‌شناسان را در راه شناسایی فرهنگ کهن سرزمین ایران، یاری برسانند.
پژوهشی که پیش روی دارید، کوشیده است گویش لری را بررسی و آن را با زبان فارسی معیار و برخی زبان‌ها و گویش‌های همسایه، مقایسه نماید. این بررسی همه سویه، برای نخستین بار درباره‌ی این گویش به انجام رسیده است و پژوهشگرانی که به بررسی گویش‌های لری پرداخته‌اند، تمایزی بین شاخه‌های گوناگون آن مانند لری خرّم‌آبادی، لکی، بختیاری و بروجردی ندیده‌اند و نگاهی فراگیر به این گویش‌ها انداخته و همه را یکی پنداشته‌اند.
این پژوهش، روشن می‌سازد که گویش لری سیلاخوری، خود گونه‌ای مستقل از گونه‌ی خرّم‌آبادی است و البته همانندی‌های بسیاری با آن دارد. از سوی دیگر، نزدیکی بسیار این گویش به زبان فارسی، پژوهشگران را از بررسی آن، باز داشته است ولی باید دانست که ترسیم اطلس کامل زبان‌های ایرانی، آن گاه شدنی است که همه‌ی گویش‌ها، بررسی شده و جایگاه آن‌ها در شاخه‌های درخت زبان فارسی، روشن شده باشد.
گویش لری، شاخه‌ای از زبان‌های ایرانی جنوب غربی است که دنباله‌ی زبان فارسی میانه و فارسی باستان است. این گویش، هم‌شانه با فارسی امروزی، بلوچی، کومزاری و تاجیکی، از زبان فارسی میانه جدا شده است.
در مطابقت در گویش‌ها دارد مثلا حرف جمع ال هست در زبان لکی رو متفاوت با زبان سیلاخوری ذکر کرده و این را تفاوت زبانی لکی و لری یادآور شده که اولا در بند قبل نوشتم که جدا نوشتن لری و لکی و بختیاری اشتباه هست نکته دوم اینکه ال جمع در لرهای جنوبی هم وجود دارد و صرفا لکی با خورموی و سیلاخوری در این خصوص تضاد دارند حتی در گویش دوره‌ای هم حرف جمع ال میباشد