کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم اثر عبدالرضا نبهان خویص

کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم اثر عبدالرضا نبهان خویص، داستانی عرفانی و فلسفی درباره‌ی سفر مردی به جهان‌های ناشناخته و جست‌وجوی حقیقت وجود خویشتن است. این اثر با بهره‌گیری از اسطوره‌ی آفرینش آدم و حوا، مخاطب را به سفری رازآلود در لایه‌های پنهان هستی و اعماق وجود انسان می‌برد و خواننده را به تأمل در معنای هستی و وجود خویش فرامی‌خواند.

درباره‌ی کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم

راوی در جهانی فراتر از ماده و آن سوی زمان و مکان در باغی اسرارآمیز حضور دارد. او در این جهان اثیری با بانویی سفیدپوش و مردی مواجه می‌شود که او را به شناخت ابعاد دیگری از وجود خود، فهم رازهای آفرینش و سفری درونی فرا می‌خوانند. کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم اثر عبدالرضا نبهان خویص داستانی معنوی است که با سفری برای شناخت خویشتن آغاز می‌شود.

راوی با راهنمایی‌های مرد در جست‌وجوی نیمه‌ی گم‌شده‌ی خود برمی‌آید. او با زنی به نام حوّا که حکم نیمه‌ی دیگر وجود او را دارد، همراه می‌شود تا جهان یکدیگر را بهتر بشناسند و راز گوهری قرمزرنگ را کشف کنند. آن دو به دیدار ماری می‌روند که در غاری در همان جهان زندگی می‌کند. مار با وعده‌ی دستیابی به آگاهی، جاودانگی و قدرتی فراتر از محدودیت‌های انسانی، آن‌ها را به سوی درخت آگاهی راهنمایی می‌کند؛ اما در این مسیر، راوی به‌تدریج به سخنان و نیت‌های مار بدگمان می‌شود.

از اسطوره‌ی آفرینش تا هفت پیکر

در کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم، عبدالرضا نبهان خویص یک داستان عرفانی و فلسفی روایت می‌کند که در آن، راوی برای شناخت خویشتن راهی سفری در جهانی اثیری و فرامادی می‌شود. نویسنده با بهره‌گیری از اسطوره‌ی آفرینش و بازآفرینی عناصر داستان آدم و حوا، روایتی نمادین درباره‌ی خودشناسی، خودآگاهی و جست‌وجوی حقیقت وجود شکل می‌دهد. این سفر در واقع مسیری برای عبور از جهان مادی و کشف لایه‌های پنهان هستی و انسان است.

در بخش دیگری از داستان، عبدالرضا نبهان از منظومه‌ی هفت‌پیکر نظامی الهام گرفته و سفر در هفت گنبد را به روایتی نمادین از شناخت خویشتن تبدیل کرده است. راوی در هر گنبد با جهانی تازه و شخصیتی نمادین روبه‌رو می‌شود و از خلال قصه‌ها و معماها، از لایه‌های پنهان اندیشه و ناخودآگاه خود عبور می‌کند. این سفر مرحله‌به‌مرحله او را به درک عمیق‌تری از وجود و یافتن نیمه‌ی گم‌شده‌اش نزدیک می‌سازد.

نویسنده در کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم از یک سو با ارائه‌ی خوانشی تازه از داستان‌ها و اسطوره‌های کهن، مخاطب را به تأمل، سفری درونی برای کشف خویشتن و یافتن معنای زندگی فرامی‌خواند و از دیگر سو، ‌با طرح پرسش‌هایی درباره‌ی آگاهی، عشق، انتخاب و حقیقت وجود، او را به بازنگری در برداشت‌هایش از جهان و جایگاه انسان در هستی ترغیب می‌کند.

اگر از داستان‌های فلسفی و نمادین با موضوع خودشناسی و سفر درونی لذت می‌برید، با خرید کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم نشر متخصصان داستانی از سفر به اعماق وجود خویش بخوانید و در معانی آن تأمل کنید.

کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های عرفانی و فلسفی با مضامین نمادین و تأمل‌برانگیز علاقه‌مندید.
• از روایت‌هایی درباره‌ی جهان‌های موازی، ابعاد ناشناخته‌ی هستی و رازهای آفرینش لذت می‌برید.
• به دنبال اثری هستید که با محوریت سفر درونی، شما را به تأمل درباره‌ی خودشناسی و خودآگاهی، عشق و معنای زندگی دعوت کند.

در بخشی از کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم می‌خوانیم

با نگاهم فضای شکارگاه بر من نمایان شد و هوای تازۀ باغ را حس کردم. نفسی عمیق کشیدم و به اطراف نگاه کردم. درحالی‌که در اندیشۀ خود بودم، با خود گفتم به‌راستی من در کجای نظم این جهان ایستاده‌ام؟ آن زمان که می‌تاختم تا مشق رزم کنم و گور، صید من می‌شد، بر مسیری از نور بودم یا امروز که انگار ندایی درونم بیدار شد و رهایی حیوانِ گرفتار را فرمانم داد؟

شیر بر زمین افتاده بود و گور به کنار کرّه خود درآمده بود و نوازشش می‌کرد. با خود گفتم شیر از روی طبیعتِ خود و برای رفع گرسنگی به گور حمله کرد و من تیر را پرتاب کردم تا گور رهایی یابد و گور با شتاب و لنگان‌لنگان به‌طرف کرّه‌اش رفت.

آن لحظه من در اندیشۀ خود سفر کردم و دریافتم که ریختن خون حیوان، بر مسیری از زندگی و راستی نیست. دریافتم که باید در مسیر زندگی باشم؛ در مسیرِ نور. باید به خونی که در رگ‌ها جاری است، گرما ببخشم؛ نه اینکه مسیرِ آن را قطع کنم و آن را بر زمین بریزم. این حقیقتی بود که من آن را درون خود یافتم، هرچند که در شریعت مردمانم نیز چنین بود؛ اما من به شریعتی که موبدان آن را تبلیغ می‌کردند، باور نداشتم. تنها به نوری که زرتشت نشانم داده بود، ایمان داشتم؛ فروغ و نوری که می‌خواستم آن را درون خود بیابم و باور داشتم که بر مسیری از راستی، آن را خواهم یافت.

می‌خواستم به‌سان نوری از جهانم گذر کنم و در آسمانِ اندیشۀ بی‌نهایتِ هستی سفر کنم. در ژرفنای اندیشه‌ای بی‌نهایت و در روحی بی‌منتها. در آسمانی بی‌انتها که ردّپای روشنی از نور آن را در جهان درون خود می‌یافتم. من این حقیقت را در آن روز، در خود یافتم و ازآن‌پس در شکارگاه، هرگاه گوری را به دام می‌انداختم، بر بدن او داغ و نشانۀ خود را می‌نهادم تا دیگر شکار نشود.