بله
کتاب جغد برفی نوشته‌ی فاطمه مهر خان سالار پیرامون ناپدید شدن بهرام شکل می‌گیرد؛ مردی که همیشه از رفتن حرف زده، اما رفتن بی‌خبر با تصویری که نزدیکانش از او دارند جور درنمی‌آید. زنی که بهرام را دوست دارد، میان انتظار، خاطره و احتمال‌های مختلف سرگردان می‌ماند. تلاش او برای فهمیدن این غیبت، هشت داستان کوتاه کتاب را به یکدیگر پیوند می‌دهد.
درباره‌ی کتاب جغد برفی
این کتاب مجموعه‌ای شامل هشت داستان پیوسته است: اثر آسانسور، شهراپیچ، دورهم‌نشینی‌های ما، تمام کردن یک رابطه، جغد برفی، سفر دریایی، بازگشت و طرف آفتابی خیابان. هر داستان موقعیت و ساختار خود را دارد، اما شخصیت‌ها، روابط و پیامد اتفاق‌ها از داستانی به داستان دیگر ادامه پیدا می‌کنند. نتیجه اثری است که در مرز میان مجموعه‌داستان و رمانی چندپاره حرکت می‌کند.
داستان‌ها طی سال‌های مختلف نوشته شده‌اند و بعضی از آن‌ها پیش از انتشار کتاب در نشریه‌های زنده‌رود و مهراوه به چاپ رسیده‌اند. نویسنده هنگام گردآوری کتاب جغد برفی، بخش‌های قدیمی‌تر را بازنویسی کرده است تا فاصله‌ی زمانی میان نگارش آن‌ها به انسجام کتاب لطمه نزند. به همین دلیل، اتفاق‌ها مانند قطعات یک پازل کنار هم قرار می‌گیرند و شناخت خواننده از شخصیت‌ها به‌تدریج کامل می‌شود.
غیبت بهرام؛ گره داستان‌های جغد برفی
غیبت بهرام نه‌تنها گره داستانی کتاب است، بلکه آدم‌های پیرامون او را وادار می‌کند رابطه‌شان با گذشته را دوباره بررسی کنند. راوی به خاطرات مشترک برمی‌گردد و از میان جزئیات زندگی روزمره می‌کوشد بفهمد آیا نشانه‌ای را نادیده گرفته است. با پیشرفت داستان‌ها، تصویر بهرام نیز تغییر می‌کند؛ مردی که یک نفر می‌شناخته با تصویری که دیگران از او ساخته‌اند کاملاً یکسان نیست.
کتاب جغد برفی نشر مرکز از دل همین جست‌وجو به روابط نسل معاصر، میل به مهاجرت، ترس از ماندن و دشواری ساختن یک زندگی مشترک می‌رسد. رفتن در این داستان‌ها فقط جابه‌جایی از شهری به شهر دیگر نیست؛ انتخابی است که رابطه‌ها را تغییر می‌دهد و آدم‌ها را با نتیجه‌ی تصمیم‌های قدیمی روبه‌رو می‌کند. وقتی زن از ایران می‌رود نیز بهرام از ذهنش کنار نمی‌رود و فاصله‌ی جغرافیایی مسئله را حل نمی‌کند.
ویژگی مهم کتاب فاطمه‌مهر خان‌سالار این است که اطلاعات را یک‌باره تحویل خواننده نمی‌دهد. هر داستان زاویه‌ی تازه‌ای به ماجرا اضافه می‌کند و برداشت قبلی را کمی تغییر می‌دهد. کتاب در عین پرداختن به فقدان و جدایی، کاملاً تلخ و بسته باقی نمی‌ماند؛ شخصیت‌ها در پی راهی هستند تا از دل تجربه‌های شکست‌خورده، تعریف واقع‌بینانه‌تری از رابطه و ادامه‌ی زندگی پیدا کنند.
فاطمه مهر خان سالار با نثری روان و توجه به جزئیات روزمره، روایتی یکپارچه از عشق، رفتن و انتظار ساخته است. خرید کتاب جغد برفی برای خواننده‌ای مناسب است که داستان‌های شخصیت‌محور را دوست دارد و از کنار هم گذاشتن نشانه‌های پراکنده برای شناخت آدم‌ها لذت می‌برد.
کتاب جغد برفی برای شما مناسب است اگر
- به مجموعه‌داستان‌های پیوسته و روایت‌های چندبخشی علاقه دارید.
- داستان‌های کوتاه ایرانی درباره‌ی روابط عاطفی و مهاجرت را دنبال می‌کنید.
- از روایت‌هایی لذت می‌برید که شناخت شخصیت‌ها را به‌تدریج کامل می‌کنند.
- نثر روان و جزئیات زندگی روزمره را در داستان ترجیح می‌دهید.
در بخشی از کتاب جغد برفی: هشت داستان پیوسته می‌خوانیم
هنوز نشده برای بهرام از سفر دورهام بگویم. بشنود، دوباره می‌گوید: «گیر داری خب.» پر بی‌راه هم نمی‌گوید آخر. نمی‌دانم چطور این جغد یا حتی خیالش منقلبم می‌کند. توی سفر دورهام همه‌چیز روبه‌راه بود. حتی خوش گذشت. تا این‌که توی حیاط دِیر رفتیم. جایی که عکاس همین عکس را از من و بِلا انداخت. جغد به‌دست وسط چارگوش بزرگ چمن‌پوش ایستاد. من همان دم نشستم روی سکوی سنگی، زیر یکی از طاقی‌های ایوانِ رو به حیاط و او بِلا را پر داد که بچرخد. دوربین را بالا آورد. جغد برفی پرید و بالای سرمان چرخید. یک تکه ابر سفید با چشم‌های زرد چرخید؛ میان ما و ستون‌های سنگی دورتادور حیاط، پوشیده از گل‌سنگ‌های خاکستری تیره، سبز چرک.
دیوار سنگیِ دورتادور تیلیک‌های پشت سر همِ شاتِر را تله انداخته بود و جغد سفید بی‌صدا بال می‌زد، می‌چرخید، روی بام کوتاهی می‌نشست، دوباره بلند می‌شد تا جایی دیگر فرود بیاید. سر آخر، پاهای پردارش رو به من آویزان شد. بال‌هایش بالا رفت و چنگال‌ها را طرفِ سکویِ سنگیِ زیرطاقی ول داد، درست کنار من. تا آرام بگیرد چند بار بال زد و بعد شاه‌پرها را جمع کرد و نشست. طرفم سر چرخاند. چشم‌هایش به من نبود. از من می‌گذشت. به جایی پشت پیشانی‌ام خیره بود. روی سنگ پشت سرم.
عکاس گفت: «راحت باش.»
شانه‌هایم را جمع کرده بودم و انگشت‌هام توی هم زیر چانه قفل بود.
گفتم: «نفس هم نکشیدم به نظرم.»
بلند خندید.
طرف بِلا برگشتم. عروسکِ مومی رو به من خشکیده بود. نگاه‌مان که به هم افتاد چشم‌هایش را ریز کرد، سر چرخاند طرف برج، شاید هم ابرهای تکه‌پاره‌ی آن بالا، سرخ و نارنجی. عکاس همین‌طور که عکس‌ها را نگاه می‌کرد طرفم می‌آمد. گفت: «مینیاتورهای کاخِ شیرین... دیدی؟ این طاق‌ها توی عکس... مثل قصر شیرین هست... خیلی.» آمد روی سکوی سنگی کناری نشست. یک پایش را روی سکو گذاشت، به ستون پشت سرش تکیه زد. خواند: «چو سر... در قصر شیرین... کرد شاپور... عقوبت‌باره‌ای دید... از جهان دور... نشسته... گوهری در بیضه‌ی سنگ... بهشتی‌پیکری... در دوزخ تنگ»
