بله
کتاب هنر پیر شدن نوشته‌ی آرتور شوپنهاور، تصویری متفاوت از سالیانی به دست می‌دهد که معمولا در سایه‌ی جوانی دیده می‌شوند. شوپنهاور با نگاه تیزبین و بی‌پرده‌ی همیشگی‌اش، پیری را فرصتی برای بازنگری در مسیر زندگی می‌داند و از خلال آن به گذر عمر، ارزش تجربه و عادت‌های ذهنی می‌پردازد. حاصل، مجموعه‌ای از تاملات فلسفی درباره‌ی کیفیت زیستن است؛ کتابی برای خواندن، مکث کردن و دوباره سنجیدن.
درباره‌ی کتاب هنر پیر شدن
کتاب هنر پیر شدن نوشته‌ی آرتور شوپنهاور، مجموعه‌ای از یادداشت‌هایی است که فیلسوف آلمانی در سال‌های پایانی عمر خود گرد آورد؛ نوشته‌هایی درباره‌ی پیری، مرگ، زندگی، خودشناسی، فلسفه، هنر، نویسندگی و شیوه‌ی زیستن. این دفتر با تصویری معمول از سالخوردگی فاصله می‌گیرد و پیری را دوره‌ای برای دیدن، سنجیدن و فهمیدن زندگی می‌داند. شوپنهاور در هفتادسالگی، گذشته را مرور می‌کند، اندیشه‌هایش را می‌سنجد و از تجربه‌ی سال‌های سپری‌شده، حکمتی عملی استخراج می‌کند.
شوپنهاور و فلسفه‌ی زندگی
نویسنده‌ی کتاب حاضر زندگی را عرصه‌ی خواستن، رنج، ملال و گذر زمان می‌بیند و از همین نگاه، راهی برای زیستن می‌سازد. در دستگاه فکری او، فلسفه هنگامی به زندگی معنا و جهت می‌دهد که از کتاب‌ها و مفاهیم صرف عبور کند و وارد زندگی روزمره شود. پیر شدن نیز برای او تنها فرسوده شدن تن نیست؛ مرحله‌ای است که انسان می‌تواند از هیجان‌های جوانی فاصله بگیرد، جهان را با آرامش بیشتری ببیند و حاصل سال‌های سال تجربه را به فهمی روشن‌تر از خویشتن و زندگی تبدیل کند.
یکی از راه‌های پیشنهادی آرتور شوپنهاور در کتاب هنر پیر شدن برای گذراندن این سال‌ها، خواندن و نوشتن است. کتاب برای او وسیله‌ای برای گفت‌وگویی فکری با ذهن‌های بزرگ تاریخ است. خواندن، اندیشه را به حرکت درمی‌آورد و نوشتن، حاصل این برخورد را در ذهن تثبیت می‌کند. از همین رو، جمله‌ی معروف «هر روز یک سطر بنویس» در این کتاب معنایی جدی پیدا می‌کند. نوشتن روزانه می‌تواند در برابر ملال، کندی زمان و سستی ذهن ایستادگی ایجاد کند و سالخوردگی را به دوره‌ای فعال و زنده بدل سازد.
از شور جوانی تا فهم سالخوردگی
آرتور شوپنهاور میان جوانی و پیری نیز مقایسه‌ای دقیق ترسیم می‌کند. جوانی سرشار از تصویر، شور، امید و میل به آینده است؛ پیری حاصل انباشته شدن تجربه و فرصتی برای تامل در معنای آن تجربیات. به تعبیر او، انسان در نیمه‌ی نخست زندگی متن را می‌نویسد و در نیمه‌ی دوم آن را تفسیر می‌کند. این تعبیر، نگاه او به سالخوردگی را روشن می‌سازد؛ اینکه آدمی در این دوره امکان مشاهده‌ی کلیت مسیر زندگی را پیدا می‌کند و از فاصله‌ای تازه، معنای انتخاب‌ها و خواسته‌های گذشته‌ی خود را می‌سنجد.
هنر پیر شدن کتابی درباره‌ی کیفیت حضور انسان در هر مرحله از زندگی است. شوپنهاور با زبان صریح، گزنده و گاه طنزآمیز خود، خواننده را به ساختن رابطه‌ای سنجیده‌تر با زمان، تنهایی، مرگ، دانش و خویشتن دعوت می‌کند. او از سالخوردگی تصویری می‌سازد که در آن آرامش، استقلال، مطالعه، نوشتن و شناخت خویش جایگاهی اساسی دارند. حاصل، کتابی فلسفی و شخصی است که پرسشی ماندگار پیش روی خواننده می‌گذارد؛ اینکه چگونه می‌توان آن‌قدر خوب زندگی کرد که در پایان، پیر شدن نیز بخشی از هنر زیستن باشد؟
شوپنهاور در این کتاب تجربه‌ی زیسته را به ماده‌ی اندیشه تبدیل می‌کند و از دل سالیان سپری‌شده، تصویری دقیق از رابطه‌ی انسان با زمان و خویشتن می‌سازد. از این منظر، خرید کتاب هنر پیر شدن فرصتی برای همراه شدن با یکی از صریح‌ترین نکات فلسفی در تامل پیرامون زندگی، زمان و گذر عمر است. این اثر با ترجمه‌ی علی عبداللهی از نشر مرکز به انتشار رسیده و در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.
کتاب هنر پیر شدن برای شما مناسب است اگر
- به فلسفه‌ی آرتور شوپنهاور و نگاه او به زندگی و مرگ علاقه دارید.
- می‌خواهید درباره‌ی پیری، خودشناسی و معنای زندگی عمیق‌تر فکر کنید.
- به دنبال کتابی درباره‌ی هنر خوب پیر شدن و رسیدن به آرامش در سال‌های پایانی زندگی هستید.
- از کتاب‌های فلسفی، تأملات شخصی و جستارهای کوتاه درباره‌ی شیوه‌ی زندگی لذت می‌برید.
در بخشی از کتاب هنر پیر شدن می‌خوانیم
پس قبل از هر چیز در چنین وضعی، فاهمه‌ای از این دست و تمام تأثرات در کنار پردازش آن‌ها با سازوکارهایش چه در قالب ادراک صرف، چه در قالب مفاهیم، باید در یک نقطه به هم برسند و یک‌جا شوند، نقطه‌ای که همزمان کانون تمام پرتوهای آن نیز می‌شود، تا مآلاً همان وحدت آگاهی شکل بگیرد که منِ نظری است؛ منی حامل تمام آگاهی، که خود را در آن با منِ اراده‌ورز، که سازمان معرفتی صرف آن است، همسان و همانند به نمایش می‌گذارد. همین نقطه‌ی واحد آگاهی، یا منِ نظری، همان واحد هم‌نهشته و مصنوعی درک یا احساس کانت است که در آن تمام تصورات گویی همانند رشته‌ی تسبیحی به نخ کشیده می‌شوند، و عبارت «من فکر می‌کنم» باید به کمک همان‌ها بتواند تمام تصورات ما را همچون رشته‌ی تسبیح مرواریدی همراهی کند. پس این میدان تجمع انگیزه‌ها مغز است، و درست همانجا که حدوث و بروزشان است، همانجا در کانون وحدت‌بخش آگاهی اتفاق می‌افتد.
و اگر صرفاً با آگاهی عاری از خرد به آن‌ها بنگریم، آن‌ها در همینجا، در آگاهی خردمندانه، از طریق مفاهیم متجلی می‌شوند، حتی اگر تماماً تجریدی اندیشیده و قیاس شده باشند؛ بر این مبنا اراده نیز به‌خاطر خصلت فردی و تغییرناپذیرش تصمیم‌گیری می‌کند، و تصمیم به این‌ترتیب از آن صادر می‌شود، و در این مرحله، آن تصمیم به‌وسیله‌ی مخچه، مخ و سلسله‌ی عصب‌ها، اندام‌های بیرونی را فعال می‌کند. زیرا حتی اگر همزمان در همین مرحله اراده هم کاملاً بی‌واسطه حی و حاضر باشد، ضمن آن‌که تمام آن‌ها پدیدار صرف آن هستند، اراده هم اجازه پیدا می‌کند بر مبنای انگیزه‌ها و حتی اصلاً تأمل‌اش، هر زمان که خواست حرکت کند. این حرکت دم‌ودستگاهی است برای درک و پردازش تصورات در خصوص انگیزه‌هایی که در حد و اندازه‌ی خود در اینجا باعث بروز کنش‌های اراده در قالب تصمیمات می‌شوند.
