کتاب این یک فصل دیگر است اثر مرجان شیرمحمدی از نشر مرکز

کتاب این یک فصل دیگر است نوشته‌ی مرجان شیرمحمدی، رمانی ایرانی و تامل‌برانگیز درباره‌ی تنهایی، خاطرات، عشق و پیچیدگی روابط انسانی است؛ داستان مردی میان‌سال که در خانه‌ی قدیمی خانوادگی‌اش زندگی می‌کند و ورود یک گروه فیلم‌سازی به این خانه، او را با آدم‌ها و احساساتی تازه روبه‌رو می‌کند. این رمان عاشقانه ایرانی با نثری ساده و روان، از فاصله‌ی میان گذشته و حال، عشق‌های ازدست‌رفته و امکان دوباره آغاز کردن می‌گوید.

درباره‌ی کتاب این یک فصل دیگر است

مرجان شیرمحمدی در کتاب این یک فصل دیگر است زندگی عماد را در دو برهه‌ی زمانی روایت می‌کند؛ مردی که در خانه‌ی اجدادی‌اش تنها زندگی می‌کند و بخشی از خانه را در اختیار یک گروه فیلم‌سازی قرار داده است. ورود این گروه، زندگی آرام و یکنواخت او را با آدم‌ها و موقعیت‌های تازه‌ای روبه‌رو می‌کند.

داستان این یک فصل دیگر است در کنار زندگی روزمره‌ی او، گذشته و تجربه‌های عاطفی عماد را نیز روایت می‌کند و به‌تدریج تصویری از انسانی شکل می‌گیرد که بخش مهمی از زندگی خود را با خاطرات، انتخاب‌ها و تنهایی پشت سر گذاشته است. ساختار رمان میان گذشته و حال حرکت می‌کند و این دو خط روایی، بیش از آنکه یکدیگر را توضیح دهند، تصویری گسترده‌تر از زندگی و عواطف شخصیت اصلی می‌سازند.

سادگی؛ نقطه‌ی قوت روایت مرجان شیرمحمدی

یکی از ویژگی‌های رمان این یک فصل دیگر است، دوری از پیچیده‌گویی و استفاده از زبانی ساده، طبیعی و نزدیک به گفت‌وگوی روزمره است. مرجان شیرمحمدی به جای آنکه احساسات شخصیت‌ها را با توضیح‌های طولانی تشریح کند، بسیاری از آن‌ها را از خلال رفتار، گفت‌وگو و جزئیات کوچک زندگی نشان می‌دهد. همین سادگی باعث می‌شود رمان بیش از آنکه نمایشی یا تصنعی به نظر برسد، حس زندگی واقعی داشته باشد.

عشق در سایه‌ی تنهایی

کتاب این یک فصل دیگر است را می‌توان نمونه‌ای از داستان عشق و تنهایی دانست؛ اما اهمیت روابط عاطفی در آن فقط به خود عاشق شدن محدود نمی‌شود. آنچه جذابیت بیشتری ایجاد می‌کند، توجه نویسنده به آدم‌هایی است که با خاطرات، فقدان، عادت و ترس از دوباره نزدیک شدن به دیگری زندگی می‌کنند. در این رمان، عشق نه یک اتفاق پرهیاهو، بلکه تجربه‌ای ظریف و تدریجی است که در سکوت و میان جزئیات عادی زندگی شکل می‌گیرد.

روایت دو زمان؛ دو تصویر از یک زندگی

در کتاب این یک فصل دیگر است گذشته و حال مانند دو قطعه‌ی مستقل در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و مخاطب را وادار می‌کنند به مفهوم زمان و تغییر انسان فکر کند. جذابیت این ساختار در این است که رمان صرفا درباره‌ی اتفاقات گذشته یا روابط امروز نیست؛ بلکه درباره‌ی تفاوت نگاه انسان به عشق و زندگی در دوره‌های مختلف عمر نیز حرف می‌زند. از این منظر، این رمان معاصر ایرانی می‌تواند برای خواننده‌ای جذاب باشد که در داستان، بیش از حادثه به شخصیت، حس و لایه‌های عاطفی اهمیت می‌دهد.

چرا باید رمان این یک فصل دیگر است را خواند؟

کتاب این یک فصل دیگر است از آن دسته رمان‌هایی نیست که برای جذب مخاطب به حادثه‌های پی‌درپی متکی باشد. جذابیت آن بیشتر از جنس شخصیت‌محوری، گفت‌وگوهای زنده، جزئیات روزمره و فضایی است که به‌تدریج حس تنهایی را در ذهن خواننده شکل می‌دهد. اگر از کتاب‌های مرجان شیرمحمدی و داستان‌هایی با زبان روان، شخصیت‌های ملموس و روابط عاطفی کم‌هیاهو لذت می‌برید، این اثر می‌تواند انتخابی خواندنی باشد.

اگر داستان‌های شخصیت‌محور و عاطفی را دوست دارید، خرید کتاب این یک فصل دیگر است شما را به روایتی روان و عاطفی از زندگی، عشق و خاطراتی می‌برد که گاهی حتی با گذشت سال‌ها دست از سر آدم برنمی‌دارند. این کتاب به همت نشر مرکز روانه‌ی بازار شده است.

کتاب این یک فصل دیگر است برای شما مناسب است اگر

• به رمان ایرانی و ادبیات داستانی معاصر علاقه دارید.
• از رمان عاشقانه ایرانی با فضای واقع‌گرایانه و دور از کلیشه لذت می‌برید.
• به داستان‌هایی درباره‌ی تنهایی، خاطرات و روابط انسانی علاقه‌مندید.
• روایت‌های ساده، روان و شخصیت‌محور را به داستان‌های پرحادثه ترجیح می‌دهید.

در بخشی از کتاب این یک فصل دیگر است می‌خوانیم

عماد دوستى داشت به اسمِ حسام. با حسام در دوران سربازى توى پادگانِ کرمانشاه آشنا شده بود. عماد، دوران سربازى به حسام مى‌رسید. پریدخت خانم، مادرِ عماد، وقتى با یکى از نوکرها ماهى یک‌بار مى‌رفت کرمانشاه تا به عماد سر بزند، براى حسام هم سوغاتى مى‌برد. ماهى یک‌بار قورمه‌سبزىِ پریدخت خانم همراه با آجیل و برگه‌ى هلو و شاه‌دانه و کلوچه بیشترش سهمِ حسام مى‌شد. پدرِ عماد مى‌توانست با یک اشاره به جاى پادگانِ کرمانشاه، دست عماد را توى یکى از اداره‌هاى دولتى بند کند. این‌طورى دورانِ خدمتِ سربازیش به جاى خدمتِ اداریش حساب مى‌شد. ولى عماد دوست داشت برود یک جاى دور. دوست داشت از نفوذِ پدرش استفاده نکند.

چهل سال بود که حسام دوستِ عماد مانده بود. توى این چهل سال زن گرفته بود و بچه‌دار شده بود. توى شرکتِ نفت استخدام شده و بازنشسته شده بود. بچّه‌هاش ازدواج کرده بودند و از دامادها و عروسش بدش مى‌آمد. تنها کسى بود که به عماد سر مى‌زد. مى‌آمد مى‌نشست و تا دیروقت با هم مشروب مى‌خوردند. وقتى با زنش حرفش مى‌شد مى‌آمد پیش ِ عماد و شب را همان‌جا مى‌خوابید. پایینِ کاناپه‌ى عماد یک تشک پهن مى‌کرد و مى‌خوابید. فردا صبح پسرش مى‌آمد دنبالش و مى‌بردش. این کارِ همیشه‌ش بود. پنج تا نوه داشت ولى هنوز هم قهر مى‌کرد و از خانه مى‌زد بیرون و همیشه هم پسرش مى‌آمد دنبالش و او همیشه اوّل ناز مى‌کرد و مى‌گفت از دستِ زنش خسته شده و دیگر پایش را به آن خانه نمى‌گذارد. ولى بعد مى‌رفت. مى‌رفت تا دوباره قهر کند و بیاید یک شبِ دیگر پاى کاناپه‌ى عماد بخوابد.

بعضى وقت‌ها هم قهر نمى‌کرد و مى‌آمد مى‌نشست و با عماد گپ مى‌زدند. از دورانِ سربازى مى‌گفتند، از پرسه زدن‌هاى دیروقتِ شب، توى خیابان‌هاى کرمانشاه و آن هم توى زمستان که به قول حسام سگ هم از لانه‌اش بیرون نمى‌آمد. جمعه‌ها مى‌توانستند از پادگان بروند بیرون. حسام آن روزها عاشقِ دخترِ بلیت فروشِ سینما متروپُلِ کرمانشاه شده بود. جمعه‌ها کارشان سینما رفتن بود. هر فیلم یک هفته روى پرده بود و آن‌ها هر فیلم را سه بار مى‌دیدند. دو دفعه‌ى دیگرش عماد مجبور بود فیلم را به خاطرِ حسام ببیند. دخترِ بلیت فروش جمعه‌ها مى‌آمد توى دخل، کنارِ پدرش مى‌نشست و کلاه و دستکش و جوراب مى‌بافت و به مشترى‌ها مى‌فروخت. حسام کلّى از این بافتنى‌ها داشت. هر دفعه از عماد پول قرض مى‌کرد و براى این که سرِ صحبت را با دخترِ بلیت فروش باز کند یک چیزى مى‌خرید.