کتاب بعد پنجم

میرا قائمی در کتاب بعد پنجم، داستان انسان‌هایی را روایت می‌کند که زمین را پشت سر گذاشته‌اند و در مریخ به دنبال آینده‌ای تازه می‌گردند؛ اما این سفر فقط جابه‌جایی از یک سیاره به سیاره‌ای دیگر نیست، بلکه پرسشی درباره‌ی معنای انسان بودن و میل همیشگی او به عبور از مرزهای خویش است. اگر روزی زمین دیگر جایی برای زندگی انسان‌ها نباشد، سرنوشت بشر چه خواهد شد؟ آیا کوچ به سیاره‌ای دیگر می‌تواند انسان را از رنج، مرگ و محدودیت‌هایش نجات دهد؟

درباره‌ی کتاب بعد پنجم

کتاب بعد پنجم نوشته‌ی میرا قائمی، داستانی با درون‌مایه‌های فلسفی است که جهانی متفاوت را پیش روی خواننده قرار می‌دهد. زمین دیگر قابل سکونت نیست و انسان‌ها برای ادامه‌ی حیات به مریخ کوچ کرده‌اند. اما این کوچ تنها فرار از سیاره‌ای نابودشده نیست؛ گویی انسان در این سفر می‌خواهد از وضعیت پیشین خود نیز عبور کند و از موجودی فانی به موجودی فراتر از مرگ تبدیل شود.

میرا قائمی در بعد پنجم به سراغ مفاهیمی می‌رود که یادآور اندیشه‌های فریدریش نیچه هستند. در جهان کتاب، سخن از انسانی است که پس از نابودی زمین، به دنبال ساختن جهانی تازه رفته است. خدا مرده و انسان بر جای او نشسته است؛ انسانی که دیگر قرار نیست با رنج، شر و مرگ دست‌وپنجه نرم کند، بلکه با مسئله‌ای متناقض‌تر روبه‌روست: فقدان مرگ و رنج و شر. اگر مرگ از میان برود، زندگی چه معنایی پیدا خواهد کرد؟ و اگر رنج و شر دیگر وجود نداشته باشند، آیا انسان همچنان همان انسانی است که می‌شناسیم؟

فرار از زمین یا فرار از خویشتن؟

در کتاب بعد پنجم، مریخ تنها یک مقصد فضایی نیست؛ بلکه می‌تواند نمادی از میل انسان به عبور از مرزهای شناخته شده باشد. انسانی که زمین را ترک کرده، در واقع از گذشته و محدودیت‌های خود نیز فاصله گرفته است. اما این پرسش همچنان باقی می‌ماند که آیا تغییر سیاره می‌تواند وضعیت انسان را تغییر دهد یا انسان، با تمام تناقض‌ها و جنون‌هایش، خودش را به هر جایی که برود با خود خواهد برد؟

یکی از مضامین مهم کتاب، مواجهه‌ی انسان مدرن با زمین و سرنوشت آن است. بشری که برای رسیدن به قدرت و ساختن آینده‌ای بهتر، زمین را تا مرز نابودی پیش برده، اکنون خود را ناچار به ترک آن می‌بیند. از این منظر کتاب بعد پنجم را می‌توان روایتی انتقادی از جهان مدرن دانست؛ جهانی که در آن انسان هم‌زمان با قدرت گرفتن، از طبیعت و حتی از معنای زندگی فاصله گرفته است.

عنوان کتاب نیز به همین میل برای فراتر رفتن اشاره دارد؛ گویی انسان پس از پشت سر گذاشتن زمین و مرزهای آشنای زندگی، به دنبال بعدی تازه برای وجود خویش می‌گردد. اما آیا این بعد تازه می‌تواند همان امیدی باشد که انسان برای رهایی از وضعیت خود به دنبالش بوده است؟ یا اینکه تنها شکل دیگری از همان سرگردانی قدیمی است؟ داستان بعد پنجم در میان چنین پرسش‌هایی، آینده‌ی بشر را بهانه‌ای برای اندیشیدن به مرگ، جاودانگی، رنج، شر و معنای انسان بودن قرار می‌دهد.
اگر به داستان‌های علمی تخیلی و کتاب‌های فلسفی علاقه دارید، خرید کتاب بعد پنجم از میرا قائمی می‌تواند شما را با پرسش‌هایی درباره‌ی انسان و آینده‌ی او مواجه کند و تجربه‌ای متفاوت برای شما باشد. این کتاب توسط انتشارات نقد فرهنگ منتشر شده است.

کتاب بعد پنجم برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های فلسفی و آینده‌نگر و کتاب‌های علمی تخیلی علاقه دارید.
• از آثاری که مرز میان ادبیات و فلسفه را کمرنگ‌تر می‌کند، لذت می‌برید.
• به اندیشه‌های نیچه و نقد جهان مدرن علاقه‌مندید و دوست دارید درباره‌ی آینده‌ی انسان، مرگ، رنج، جاودانگی و میل بشر به قدرت فکر کنید.
• از داستان‌هایی که پرسش‌های فلسفی را در دل یک جهان پسا آخرالزمانی مطرح می‌کند، استقبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب بعد پنجم می‌خوانیم

این داستان چه فرقی با داستان «سیزیف» می‌کند؟ چگونه می‌شود با آن فضا، روح یا حال و احوالی که نیچه، مومنانه در مورد «بازگشت جاویدان همان» می‌گفت، زیست؟ آیا گیاهی که از خاکستر می‌روید خائن است یا ناجی؟ آیا «ققنوس» حیوان خانگی اهوراست یا اهریمن؟ و اگر این پرسش‌ها نباشند و نشود شک کرد و انسان‌های شرور و احمق و عاصی وجود نداشته باشند که برای تکه‌ای لذت به هر ریسمان مندرس و نویی آویزان بشوند، به چه می‌شود فکر کرد؟

میرا گفت: «فکر همان چیزی است که نباید کردش..»
میترا گفت: «فکر همان چیزی هست که نمی‌شود نکردش..»

آرام کتاب را باز کرد و چند پاراگراف از آن را خواند و با خود فکر کرد: «چه خوب است که هنوز می‌توانم تمرکز کنم! چه خوب که خودمشاهده گرم زنده و سرحال است. او «بهشت درونی» من است. هم اوست که جمله‌ای از «پولس» را برجسته‌تر می‌کند: «عصر طلایی! جهانی که نه در آن یهودایی خواهد بود و نه یونانی‌ای، نه مرد و نه زن، نه برده و نه آزاد. همه‌ی افراد بشر برابر و کامل خواهند بود.»

«عدالت اجتماعی!»
با خود می‌اندیشد: «بله! فقط امید بود که ته «جعبه‌ی پاندورا» ماند.»